ามิสู้ถอดเสื้อผ้าก่อนเถิด!”“อา อา!”จั่วม่อปากอ้าตาค้าง เหล่าโฉมสะคราญพากันปลดอาภรณ์บนร่างออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเรือนร่างงามสะพรั่งสมบูรณ์แบบ พวกนางล้วนชม้ายชายตามองจั่วม่อ บ้างเอียงอายขวยเขิน บ้างยั่วยวนกวนราคะฉากนี้เพียงพอจะทำให้ผู้คนโลหิตพุ่งทะลักออกจากร่างจนตาย!จั่วม่อรู้สึกโพรงจมูกร้อนวาบ แต่ทันใดนั้นพลันรู้สึกว่าฉากเบื้องหน้านี้คุ้นตาอยู่บ้างมันคล้ายเคยพบเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน… …โอ้ มันเคยเห็นภาพเช่นนี้จากที่ใด?คิดไปคิดมา จั่วม่อสะท้านขึ้นทั้งร่างดุจถูกสายฟ้าฟาดใส่ ในฉับพลันนั้น สีหน้ามันบัดเดี๋ยวเขียว บัดเดี๋ยวแดง ไฟโทสะลุกโชนสูงเทียมฟ้า ชี้ไปยังเหล่าโฉมสะคราญตวาดอย่างเกรี้ยวกราด “ค่ายกลภาพมายา! พวกเจ้าล้วนเป็นค่ายกลภาพมายา!”มันในที่สุดก็จดจำได้ว่าเคยเห็นภาพเช่นนี้จากที่ใดภูเขาสุญตา นกกระเรียนกระดาษสีชมพู!นกกระเรียนกระดาษสีชมพูที่สมควรตาย เคยใช้กลวิธีที่คล้ายแบบนี้หนหนึ่งเพื่อจัดการมัน แต่ครั้งนั้นมันก็นับว่าผ่านมาได้อย่างทุลักทุเล!ค่ายกลภาพมายาที่แทบจะเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน!ไฟพิโรธในใจปะทุขึ้นครั้งนั้นสตรีกระเรียนกระดาษทำเช่นนี้กับเกอ เกอไม่มีมีปัญญาต่อสู้กับนางดังนั้นเกอกล้ ากลืนฝืนทน! แต่เจ้ากลับขวัญกล้านัก ถึงกับใช้กระบวนท่าเยี่ยงนี้หลอกลวงเกออีกครั้ง? เรื่องนี้หากยังทนได้ ยังจะมีอะไรที่ทนไม่ได้อีกเล่า! หนี้เก่าแค้นใหม่ผสมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจั่วม่
