่างตื่นเต้นยินดีเรือนร่างที่โค้งต่ าลงแทบจรดพื้น เผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจอวบอิ่มมหึมา บันดาลให้ผู้คนแทบอดใจยื่นมือควานเข้าไปภายในแทบไม่ไหว“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” จั่วม่อถามตามสัญชาตญาณเหล่าโฉมสะคราญมีสีหน้างงงวย หนึ่งในนั้นยืดตัวขึ้นตอบ “เหล่าป่าน ที่นี่คือบ้านของท่านอย่างไรเล่า!”ในเวลานี้เอง จั่วม่อค่อยสังเกตเห็นกลีบดอกไม้ใต้ฝ่าเท้ามันนอนนิ่งสนิทอยู่บนแผ่นหินปูพื้นที่ทำด้วยจิงสือ ไม่เพียงเท่านั้น แต่ทุกอย่างภายในสวน ไม่ว่าจะเป็นม้านั่งหรือบ่อน้ า ล้วนทำด้วยจิงสือ สุ้มเสียงกริ๊งกริ๊งดังออกมาจากภายในบ่อน้ า ในบ่อทั้งหมดล้วนเป็นจิงสือ!ทั่วทั้งสวนล้วนแต่สร้างขึ้นด้วยจิงสือ!จิงสือมากมายมหาศาล!จั่วม่อในใจไม่เคยอิ่มเอมและพึงพอใจถึงเพียงนี้มาก่อน นี่เป็นบ้านของมันจริงหรือ?“เหล่าป่าน ให้บ่าวปรนนิบัติท่าน!” โฉมสะคราญนางหนึ่งกล่าวอย่างขวยเขินชุดยาวรัดรูปเปิดเผนทุกสัดส่วนบนร่างนางอย่างชัดตา สิ่งที่ทำให้จั่วม่อแทบเลือดพุ่งออกมา คือชุดยาวของนางเว้าสูงขึ้นไปถึงเอว เผยส่วนที่เย้ายวนน่าค้นหาอย่างลับล่อรำไร“ฮิฮิ ให้พวกเราปรนนิบัติท่านพร้อมกันดีกว่า!”บรรดาโฉมสะคราญรอบข้างหัวร่อคิกคัก พากันเบียดเสียดเข้ามาช่วยจั่วม่อเปลี่ยนเสื้อผ้าจั่วม่อแตกตื่นจนขวัญหนีดีฝ่อ พวกนางทำอะไร? ไฉนเปลื้องเสื้อผ้ามัน?เห็นเช่นนี้ เหล่าโฉมสะคราญยิ่งหัวร่อคิกคักมากกว่าเดิม“เหล่าป่านเขินอายแล้ว!”“มิผิด! น่ารักยิ่ง!”“เช่นนั้นพวกเร
