ก็ยิ่งแช่มช้อยดึงดูดใจมากกว่าเดิม บรรยากาศยิ่งร้อนเร่าขึ้นทุกขณะ แต่ในเวลานี้เอง นางได้ยินเสียงแค่นหนักๆ ครั้งที่สองของผู้อาวุโสเหมย ในใจสะท้านขึ้นเฮือกหนึ่ง นางทราบดีว่าหากไม่อาจปิดฉากการต่อสู้โดยเร็ว เกรงว่าวันนี้ในปีหน้า คงเป็นวันครบรอบวันตายของผู้อาวุโสเหมยแล้วมีคำกล่าวที่ว่าจับโจรให้จับหัวหน้า หากนางคร่ากุมเจ้าเมืองอีกาทองคำเอาไว้ได้การต่อสู้เท่ากับสิ้นสุดลงโดยปริยาย จากนี้จะไม่มีผู้ใดสามารถแย่งชิงรหัสฟ้าหมายเลขหนึ่งจากนางได้อีกคิดได้เช่นนี้ นางไม่อาจหยุดยั้งตัวเอง หัวร่อคิกคักพลางกล่าวเสียงหยาดเยิ้ม“อันธพาลน้อย มาเถอะ เข้ามาสนิทสนมกับเจี่ยเจี้ยสักครา!” องค์เอวอันอ่อนนุ่มของนางบิดส่ายเบาๆ ราวกับงูขาว เสื้อผ้าอาภรณ์บนร่างปลิดปลิวราวกับกลีบบุปผาลอยลมแต่สีหน้านางดูจริงใจอย่างผิดปกติบุปผาสวรรค์ร่วง!ไม่ทราบผ่านไปนานเท่าใดราวกับตื่นขึ้นจากห้วงฝันอันยาวไกลที่นี่ที่ใด? จั่วม่อลืมตาขึ้น มองสำรวจไปรอบๆกลีบดอกไม้นับไม่ถ้วนโปรยปรายไม่ขาดสาย ท่ามกลางพิรุณบุปผาร่วง เห็นร่างงามลับล่อรำไรอยู่ในสายตา บ้างเกียจคร้านเอื่อยเฉื่อย บ้างบริสุทธิ์ไร้เดียงสา พวกนางล้วนสะคราญปานหยาดฟ้ามาดิน ทุกการเคลื่อนไหว ทุกแววตาที่ทอดมอง ล้วนสามารถสะกิดความปรารถนาตามสัญญาตญาณของผู้คนขึ้นมาฉากที่อยู่เบื้องหน้าดูเป็นจริง จนผู้คนไม่สามารถพาตัวเองจากไปได้“เหล่าป่าน!”พวกนางเดินชดช้อยเข้ารับหน้า พลางน้อมกายคารวะจั่วม่ออย
