มือหนึ่งกรีดวาดออกปรากฏสายฟ้าแกร่งภูตหยางสองสาย พวยพุ่งออกจากสองมือพร้อมกัน“เจ้าหักใจโหดเหี้ยมทำร้ายผู้อื่นได้ลงคอจริงๆ? หากผู้อื่นได้รับบาดเจ็บ เจ้าจะทานทนได้หรือไร?”เสียงหวานหยาดเยิ้มล่องลอยอยู่ในอากาศ ระหว่างใช้ท่าร่างหลบหลีกสายฟ้าแกร่ง เรือนร่างงดงามแช่มช้อยของผู้อาวุโสเซียวบิดไหวอย่างน่าค้นหา อวดผิวผ่องนวลเนียนขาวสล้างปานเย้ยหิมะ ยอดเขาแฝดสองลูกตระหง่านง้ าอวบตึง ดวงตาคู่งามหวามไหวเว้าวอน ทั้งหมดทั้งมวลล้วนดึงดูดความสนใจของผู้คนโดยไม่รู้ตัวจั่วม่องุนงงสงสัยกว่าเดิม จะทานทนได้หรือ? ไฉนมันต้องทานทนไม่ได้ด้วยเล่า?สายฟ้าแกร่งในมือมันโหมกระหน่ า จู่โจมใส่ฝ่ายตรงข้ามดุจห่าพิรุณอันแน่นขนัดท่ามกลางเสียงหัวร่อสดใสดุจระฆังเงิน ร่างเย้ายวนของผู้อาวุโสเซียวบิดส่ายไปมากลางอากาศ กระแสอากาศคล้ายเพิ่มกลิ่นหอมหวนรัญจวนใจอันแปลกใหม่ชนิดหนึ่งจั่วม่อปวดเศียรเวียนเกล้า ท่าร่างของอีกฝ่ายร้ายกาจยิ่ง มันไม่มีปัญญาแตะต้องแม้แต่ชายเสื้อของนางกลิ่นหอมหวานในอากาศแทรกผ่านเข้าไปในนาสิกของจั่วม่อ มันจู่ๆ ก็รู้สึกร้อนรุ่มระคนคลั่งไคล้อย่างน่าประหลาด สายฟ้าแกร่งทวีความเร็วขึ้นอีกขั้น แต่ไม่ว่าสายฟ้าแกร่งจะรวดเร็วเท่าใด กระทั่งเฉียดใกล้ร่างนางยังทำไม่ได้มันไม่ได้สังเกตเห็น ว่าบนแก้มของมันปรากฏสีแดงซ่านขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบแต่ผู้อาวุโสเซียวสังเกตเห็น ในใจนางลอบยินดี สีหน้านางยิ่งมายิ่งเย้ายวนกวนราคะ ท่าร่าง
