บุรุษวัยกลางคนยังคงสะท้อนให้เห็นอยู่ในตัวมันค่ายเว่ยตั้งค่ายทัพแคบยาวดุจจันทร์เสี้ยว ปกปักรักษาบริเวณค่ายแทบทั้งหมดทันใดนั้นซู่หลงดวงตาทอประกายวาบ มันยกมือทำสัญญาณต่อไพร่พลค่ายเว่ยที่ติดตามอยู่ด้านข้าง จากนั้นพุ่งตรงออกไปนอกค่าย ด้านนอกค่ายเป็นแนวป่าหนาทึบโสตประสาทของมันคมกล้าเหนือธรรมดา ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากในป่าที่ห่างไกลออกไป ดูเหมือนว่าหลายคนกำลังมุ่งใกล้เข้ามาทางด้านนี้ไพร่พลค่ายเว่ยหลายสิบคนติดตามมันมาอย่างกระชั้นชิดค่ายเว่ยแม้ระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง แต่ไม่ได้กระวนกระวายใจแม้แต่น้อยหลังจากการศึกนอกเมืองอีกาทองคำ โดยเฉพาะเมื่อผ่านความยากลำบากและอันตรายของศึกครานั้น พวกมันก็รุดหน้าอย่างเห็นได้ชัดเสียงเคลื่อนไหวภายในป่ายิ่งมายิ่งชัดเจนขึ้นทุกขณะ ถึงตอนนี้ไพร่พลค่ายเว่ยคนอื่นๆ ก็ล้วนจับการเคลื่อนไหวเหล่านี้ได้ ทุกผู้คนจ้องเขม็งไปยังแนวป่า รอคอยให้อาคันตุกะไม่ได้รับเชิญปรากฏโฉมออกมาแซ่ก แซ่ก ร่างที่ท่วมไปด้วยเลือดร่างหนึ่งโถมออกมาจากราวป่าซู่หลงแปลกใจเล็กน้อย แต่พอเห็นใบหน้าผู้มาชัดเจน ม่านตาพลันหดแคบลง“อาเหวิน!” (เหวิน – ตัวอักษร)ไพร่พลค่ายเว่ยที่ด้านหลังมันพอเห็นคนผู้นี้ อดอุทานเสียงหลงไม่ได้บุรุษหนุ่มที่เต็มไปด้วยเลือดได้ยินเสียงอุทาน ร่างสะท้านเฮือก เงยหน้าขึ้นมองอย่างสับสนงุนงง“อาเหวิน สวรรค์ นั่นเจ้าจริงๆ หรือ?”“อาเหวิน เจ้ายังไม่ตาย!”ทุกผู้คนตื่นเต้นยินดีอย่างบอกไม่ถูก พ
