วกมันล้วนรู้จักบุรุษหนุ่มที่อาบไปด้วยเลือดผู้นี้ บุรุษหนุ่มเหม่อมองกลุ่มคนในชุดเกราะดำ สายตายิ่งสับสนงุนงงกว่าเดิม มันแม้ไม่รู้จักคนเหล่านี้ แต่ไฉนบังเกิดความใกล้ชิดสนิทสนมอย่างแปลกประหลาดก็ไม่ทราบได้“ค่อยสนทนากันทีหลัง เทียนมู่นำอาเหวินหลบไปด้านหลัง คนที่เหลือเตรียมการต่อสู้!” ซู่หลงสั่งการอย่างเป็นกิจจะลักษณะ สุ้มเสียงหนักแน่นมั่นคงใบหน้าหล่อเหลาสงบราบเรียบ แต่ในส่วนลึกที่สุดของดวงตา ปรากฏแสงเย็นอันแหลมคมลุกวาบบุรุษหนุ่มพอได้ยินนาม ‘เทียนมู่’ (ป่าสวรรค์) พลันสะท้านขึ้นทั้งร่าง เงยหน้าขึ้นมองบุรุษร่างใหญ่ในชุดเกราะดำตรงหน้ามันอย่างไม่เชื่อสายตา “เทียนมู่ … พี่ใหญ่เทียนมู่? เป็นท่านจริงๆ?”เทียนมู่ยิ้มกว้าง แต่แผ่ซ่านกลิ่นอายสังหารอยู่หลายส่วน “อาเหวินน้อย ผู้ใดรังแกเจ้า พวกพี่ใหญ่จะช่วยจัดการให้แก่เจ้าเอง!”สุ้มเสียงอันคุ้นเคยและใกล้ชิดสนิทสนม ในที่สุดทำให้บุรุษหนุ่มเชื่อว่าคนร่างใหญ่ที่ดูไม่คุ้นเคยตรงหน้ามัน ที่แท้เป็นพี่ใหญ่เทียนมู่ของมันจริง พอคลายใจลงเรี่ยวแรงอึดสุดท้ายที่ฝืนรั้งเอาไว้ก็มลายหาย บุรุษหนุ่มสิ้นสติในอ้อมแขนของเทียนมู่ในบัดดลไม่มีผู้ใดกล่าววาจา แต่ปรากฏเส้นใยพลังงานสีดำล่องลอยออกมาจากชุดเกราะของทุกผู้คน ตรงเข้าห่อหุ้มสองเท้า รอบเอวและข้อมือของพวกมัน เห็นสภาพน่าสังเวชของอาเหวินกับตา นี่ราวกับมีกองเพลิงโหมไหม้อยู่ในทรวงอกของทุกผู้คนมีเพียงซู่หลงที่ยังเยือกเย็น สีหน้าร
