รีบไปเค้นถามหาที่ตั้งสำนักของพันธมิตรร้อยบุปผาในบัดดล” จั่วม่อสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง “เราจะชิงจู่โจมก่อน มิอาจปล่อยให้พวกมันมีเวลาตั้งตัว มิเช่นนั้นเราจะตกอยู่ในอันตรายอย่างใหญ่หลวง”ซู่หลงใจสั่นสะท้าน มันเดิมทีคิดว่าเหล่าป่านจะตำหนิพวกมัน แต่คาดไม่ถึงเหล่าป่านไม่เพียงไม่ตำหนิติเตียน ยังตกลงใจชิงลงมือจู่โจมก่อนอย่างไม่ลังเล มันเม้มปากแน่น หมุนตัวจากไปทำตามคำสั่งในทันทีกงซุนชาสั่นศีรษะ “นี่เป็นปัญหาใหญ่”ขุมกำลังท้องถิ่นของอาณาจักรวารีฟ้าเดิมทีระมัดระวังซิวเจ่อจำนวนมากที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันเหล่านี้อยู่แล้ว ยามนี้พวกมันเมื่อบาดหมางกับพันธมิตรร้อยบุปผา สถานการณ์ก็ยิ่งไม่เป็นผลดีต่อพวกมัน“กังวลอันใด หากเราไม่ปล่อยให้พวกมันมีเวลาตอบโต้ ชิงจัดการให้สิ้นซากโดยเร็วที่สุด เราสามารถจากไปอย่างปลอดภัยก่อนที่ทุกผู้คนจะทันได้ตอบสนอง”จั่วม่อไม่มีท่าทีวิตกกังวล“ท่านไม่โทษว่าพวกมัน?” กงซุนชาถามอย่างกระหายใคร่รู้ ความเฉียบขาดของศิษย์พี่คราวนี้ กระทั่งมันยังคิดไม่ถึง“มีอันใดต้องโทษว่าพวกมันเล่า” จั่วม่อสั่นศีรษะ กล่าวด้วยสุ้มเสียงจริงจัง “ซู่หลงกับพวกเป็นคนของเรา พวกมันมีหนี้โลหิตอันลึกล้ ากับพันธมิตรร้อยบุปผาเช่นนั้นเราจะช่วยผู้ใด? แน่นอนว่าเราต้องช่วยซู่หลง ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องราวครั้งนี้ซู่หลงกับพวกไม่ใช่ฝ่ายผิด หากเป็นข้า ป่านนี้คงเข่นฆ่าตลอดทางไปยังพันธมิตรร้อยบุปผาแล้วด้วยซ้ า แต่จะอย่างไร
