ภายในหอการค้าว่านเป่า ทุกสายตาต่างจับจ้องซูเฉินด้วยแววตาเคารพนับถือ
ก่อนหน้านี้เคยมีข่าวลือว่าซูเฉินคือปรมาจารย์หลอมโอสถ และสามารถหลอมโอสถชะลอวัยระดับหกที่สาบสูญไปแล้วได้สำเร็จ ทว่าคนส่วนใหญ่ยังคงสงสัย เพราะไม่เคยเห็นกับตาตนเอง
แต่ในวันนี้ ซูเฉินได้แสดงฝีมือการหลอมโอสถอันล้ำลึกต่อหน้าทุกผู้คน และเอาชนะเจียงอวิ๋นเหอได้อย่างงดงาม!
จากนี้ไป…ยังมีผู้ใดกล้าตั้งคำถามในสถานะ “ปรมาจารย์หลอมโอสถ” ของเขาอีก?
“คนหนุ่มช่างน่าหวั่นเกรงนัก! ข้าไม่เคยคิดเลยว่า คุณชายซูเฉินซึ่งยังไม่ถึงยี่สิบปี จะสามารถก้าวขึ้นเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถได้แล้ว เทียบกับเขาแล้ว…พวกเรามันเป็นแค่เศษธุลี!”
ชายชราผู้หนึ่งซึ่งมีผิวพรรณเปล่งปลั่งแม้จะมีผมหงอกขาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดถอน
เขาเองก็เป็นนักหลอมโอสถผู้มีชื่อเสียงในเมืองหลวง แต่หลังจากได้เห็นซูเฉินหลอมโอสถกับตาในวันนี้ เขาก็ได้แต่ตกตะลึงและตื้นตันในใจ
“อาจารย์…ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!”
กู่หยานก็พลอยตื่นเต้น ดวงตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกขอบคุณ
เขารู้สึกโชคดีอย่างยิ่งที่ได้มีอาจารย์เช่นซูเฉิน
ในใจเขารู้สึกได้อย่างเลือนรางว่า ซูเฉินเปรียบดั่งดาวรุ่งพุ่งแสงและวันหนึ่งจักส่องประกายไปทั่วทั้งสามสิบหกแคว้นแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตะวันออก และแม้แต่ทั่วผืนแผ่นดิน!
…นี่แหละคือ “อัจฉริยะสูงสุด” ที่แท้จริง!
“พี่เจียง…ไปกันเถอะ!”
องค์ชายเก้าจ้องมองซูเฉินอย่างลึกซึ้ง ความอาฆาตแฝงเร้นในแววตา
