ะวังตัวเป็นอย่างดี”
ซูเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม แววตาฉายประกายบางอย่าง
เขารู้ว่า…หลินรั่วเว่ยเองก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าผู้นำผู้นี้คือใคร
แม้คำพูดของหลินรั่วเว่ยจะฟังดูแฝงนัย แต่เขาก็รู้ว่านางพูดด้วยความหวังดี เพราะขุมพลังเบื้องหลังของผู้นำนั้น…คือสถานที่ในฝันของนักหลอมโอสถทุกคน
ซูเฉินจึงเดินตามหยุนอี้เข้าไปยังส่วนลึกของหอการค้าว่านเป่า
…
ในส่วนลึกของหอการค้าว่านเป่า ราวกับอีกโลกหนึ่งเงียบสงบ บริสุทธิ์ หุบเขาที่เต็มไปด้วยดอกไม้แปลกตาและพืชสมุนไพรหายาก หมอกบางลอยล้อม สะท้อนแสงระยิบระยับ
กลางหุบเขา มีเรือนไม้ไผ่เรียบง่ายตั้งอยู่ หน้าบ้านมีสระน้ำใสสะอาด
ชายวัยกลางคนในชุดขาวท่าทางสง่างามนั่งอยู่ริมสระ เบ็ดตกปลาในมือไม่ไหวติง
จากระยะไกล เขาดูเหมือนจะหลอมรวมกับธรรมชาติรอบกาย แผ่พลังสงบ เยือกเย็น และไร้การปรุงแต่งใด ๆ
“ท่านผู้นำ ปรมาจารย์ซูเฉินมาถึงแล้วขอรับ!”
หยุนอี้กล่าวด้วยความเคารพ
“อืม ถอยไปก่อน”
ชายในชุดขาวกล่าวเสียงเรียบ
หยุนอี้หันมาพยักหน้าให้ซูเฉินเป็นเชิงให้กำลังใจ แล้วจึงหันหลังจากไป
“เป็นเขาจริง ๆ…ซีจิ่งหลุน!”
หัวใจซูเฉินสั่นไหวเล็กน้อย ความคิดมากมายผุดวาบขึ้นในใจ
“สหายซูเฉิน เชิญนั่ง”
ชายชุดขาวที่นั่งอยู่ริมสระซีจิ่งหลุน หันมายิ้มอ่อนให้เขา พร้อมชี้ไปยังเก้าอี้ไม้ไผ่ข้างกาย
เขาให้ความรู้สึกราวกับนักปราชญ์แห่งราชวงศ์ มาดสุขุมเรียบง่ายแฝงด้วยความรู้ลึกกว้างใหญ่ ดวงตาทว่ากลับล้ำลึกดั่งม
