ามารถในการอยู่รอดอันแข็งแกร่งของพวกมัน!มองใบหน้าอ่อนเยาว์เกินจริงของจั่วม่อ หยงเวยรู้สึกแทบเชื่อไม่ลง มองแวบแรกจั่วม่อไม่ได้มีสิ่งใดโดดเด่นเหนือล้ า แต่พฤติการณ์ของบุรุษหนุ่มผู้นี้ มักแสดงถึงวุฒิภาวะที่เกินกว่าวัยที่แท้จริงนางพลันตระหนักว่า ต่อให้เบื้องหลังเจ้าเมืองอีกาทองคำจะไม่มีสำนักลึกลับหรือทรงพลังอำนาจหนุนหลังอยู่ แต่ด้วยความสามารถของมันเอง ยังคงยืนอยู่เหนือผู้คนได้อย่างสบายขณะที่นางยังครุ่นคิด จั่วม่อพลันหันมาหานาง “คุณหนูหยง เมืองใหญ่ที่สุดของอาณาจักรวารีฟ้าอยู่ที่ใด?”หยงเวยรวบรวมความคิดกลับมา กล่าวด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ว่า “อาณาจักรวารีฟ้ามีเมืองใหญ่ยี่สิบแปดแห่ง เมืองที่รุ่งเรืองที่สุดคือเมืองหมิงสุ่ย (วารีเรืองรอง) ท่านเจ้าเมืองมีความตั้งใจใด?”“อ้อ ข้ามีสินค้าจำนวนหนึ่งต้องการขาย และมีสินค้าที่ต้องการซื้อด้วยเช่นกัน”“หากเป็นเช่นนี้ เมืองหมิงสุ่ยก็เหมาะสมที่สุด พ่อค้ารายใหญ่ที่สุดในอาณาจักรวารีฟ้าล้วนอยู่ในเมืองหมิงสุ่ย” หยงเวยกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ที่พำนักของผู้น้อยก็อยู่ในเมืองหมิงสุ่ยเช่นกัน ทั้งยังพอมีความสัมพันธ์กับพ่อค้าเหล่านั้นอยู่บ้าง บางทีอาจพอช่วยเหลือท่านเจ้าเมืองได้”จั่วม่อรีบกล่าวขอบคุณ “รบกวนแล้ว คุณหนูหยง!”ซูเยวี่ยอ่านนกกระเรียนกระดาษที่เกาเจี้ยนถิงส่งมาอย่างถี่ถ้วน ดวงตาทอประกายวูบหนึ่ง ซูเยวี่ยเต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างล้นเหลือ แม้กระทั่งในหมู่โฉมสะคราญมากมา
