ส่วนใหญ่ของผู้ที่อำลากจากไปมาจากค่ายตะวันตกกับค่ายตะวันออก ซึ่งไม่ได้เหนือความคาดหมายของจั่วม่อ แต่สิ่งที่ทำให้มันประหลาดใจกลับเป็นค่ายหลอมสร้าง พวกมันไม่มีผู้คนจากไปแม้แต่คนเดียวเช่นกันจั่วม่อมองไล่ไปตามดวงตาทุกคู่ที่อยู่ด้านล่าง ตื้นตันอย่างบอกไม่ถูกมันอ้าปาก แต่พอวาจาผ่านริมฝีปากออกมา กลับไม่ทราบจะกล่าวอะไร“พวกเจ้ายืนอยู่ที่นี่ทำอะไร? กลับไปทำงานกันได้แล้ว!”เสียงตวาดของจั่วม่อเรียกเสียงหัวร่อกระหึ่ม ความเศร้าโศกจากการแยกย้ายลาจากค่อยบรรเทาลงไปมากหยงเวยเห็นฉากนี้ ต้องสะท้านใจวูบ นางยิ่งรู้สึกว่านางไม่สามารถเข้าใจเจ้าเมืองอีกาทองคำผู้นี้อย่างชัดเจน เมื่อวานเมื่อนางได้ยินว่าเจ้าเมืองอีกาทองคำปล่อยให้ผู้คนจากไป ต้องตื่นตะลึงไม่น้อย ไฉนเลยจะมีคนที่เต็มใจทำให้ตัวเองอ่อนแอลงเช่นนี้?แต่พอถึงวันนี้ เมื่อนางเห็นสีหน้าแววตาเด็ดเดี่ยวมั่นคงของซิวเจ่อที่เหลือของเมืองอีกาทองคำ นางดูเหมือนจะเข้าใจแล้วกองกำลังเบื้องหน้านางในยามนี้สามัคคีกลมเกลียวกันมากขึ้น ขวัญกำลังใจยังเข้มแข็งกว่ากองกำลังเดิม ต่อให้พวกมันเผชิญพบกับอันตรายใหญ่หลวง พวกมันก็จะไม่ล่มสลายได้โดยง่ายเจ้าเมืองอีกาทองคำดูผิวเผินคล้ายทำให้พลังอำนาจของตนอ่อนด้อยลง ทว่าในความเป็นจริง กองกำลังหลักของมันไม่ได้รับผลกระทบ โครงสร้างกองกำลังกลับถูกคัดกรองจนกระชับแนบแน่นขึ้น พลังอำนาจของไพร่พลโดยเฉลี่ยถึงกับเพิ่มสูงขึ้นอีกขั้น ยิ่งเพิ่มพูนความส
