ได้เกลี้ยกล่อมให้พวกมันอยู่ต่อเพียงอวยพรให้พวกมันโชคดี ท้องฟ้าเต็มไปด้วยลำแสงกระบี่ ราวกับสายฝนพุ่งหายไปในท้องฟ้าพวกมันแต่ละคนเมื่อมีพลังฝีมือถึงขั้นเอาตัวรอดอยู่ในอาณาจักรขุนเขาน้อยได้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทุกคนย่อมสามารถมีชีวิตที่ดีในอาณาจักรวารีฟ้าหลังจากขบคิดเล็กน้อย จั่วม่อสั่งให้ทุกคนมารวมตัวกัน แล้วปลดอาคมหวงห้ามออกจากร่างพวกมัน มันมองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกทันใดนั้นรู้สึกภาคภูมิใจระคนตื้นตันอยู่บ้าง“กล่าวตามความสัตย์ เวลานั้นข้าไม่มีทางเลือกอื่น จึงต้องฝังอาคมหวงห้ามไว้ในร่างพวกเจ้า โชคดีที่พวกเราล้วนหลบหนีออกมาจากอาณาจักรขุนเขาน้อยสำเร็จนับตั้งแต่วันนี้ไป ทุกคนเป็นอิสระ เจ้าสามารถไปได้ทุกที่ที่พวกเจ้าต้องการ! ทุกคนสามารถไปรับห้าชิ้นจิงสือระดับสี่จากเหล่าเปา ถือเป็นของขวัญอำลาจากข้าเถอะ”ผู้คนสะท้านขึ้นเล็กน้อย แต่ทุกผู้คนล้วนเงียบกริบ ไม่มีผู้ใดขยับ ไม่มีผู้ใดเอ่ยปากจัวม่อเห็นไม่มีใครขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว ต้องอารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมา โบกมือขับไล่ไสส่งกล่าวจบคำก็หมุนตัวจากไปนั่นเป็นราตรีอันหม่นมัว แสงจันทราสีเงินยวงอาบไล้รวยรินประหนึ่งสายน้ าอ่อนละมุน
