งนี้ได้ แต่ยามนี้เจ้าทำไม่ได้อย่างแน่นอน! เข้าใจหรือไม่? สิ่งที่ไม่อาจใช้การได้ ย่อมไม่มีคุณค่า”“แค่เจ้าบอกว่าใช้การไม่ได้ ก็ต้องใช้การไม่ได้อย่างนั้นหรือ? ช่างมั่นใจเสียจริงนะ!” จั่วม่อแค่นเสียงอย่างเย็นชา “หากข้าสามารถกระทำได้เล่า เจ้าจะว่าอย่างไร?”ผูเยาหรี่ตาแคบดุจคมมีด กล่าวอย่างมืดมนว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องยั่วยุข้า หากเจ้าทำได้จริง ข้าจะช่วยให้เจ้าได้รับการแปลงร่างทั้งหกของสังขารปิศาจมหาทิวา แต่หากเจ้าทำไม่ได้ เช่นนั้นเจ้าจะต้องรับปากคำสาบานของป้ายศิลาสุสาน”“เจ้าสัญญาหรือไม่?” จั่วม่อเอียงคอถาม“แน่นอน!” ผูเยาตอบอย่างเย็นชา“ย่อมได้ ข้าตกลง!” จั่วม่อพลันหัวร่อฮี่ฮี่ สีหน้าขบขัน รอยยิ้มกลอกกลิ้งประดับบนริมฝีปาก “ผู เจ้าหลงกลแล้ว!”กล่าวจบคำ จั่วม่อประกบฝ่ามือเป็นกระบี่ สะบัดแทง ก่อเกิดกระบวนท่าเพลงกระบี่ปราณกระบี่สีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตรงหน้ามันสองมือยังคงกรีดวาด ทิ่มแทงอีกสองครั้งซ้อนปราณกระบี่สีแดงกับปราณกระบี่สีทองปรากฏขึ้นมันสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังผิดปกติ ตวาดเบาๆ สองฝ่ามือกระบี่ตวัดพลิก ดรรชนีแปรเปลี่ยนท่วงท่าละลานตา ปราณกระบี่ทั้งสามราวกับถูกฉุดลากด้วยเรี่ยวแรงที่มองไม่เห็น แปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว“ผู นี่คือค่ายกลสามอัจฉริยะ!”ตรงหน้าจั่วม่อ เป็นค่ายกลกระบี่สามแฉกที่สร้างขึ้นจากปราณกระบี่สามสายค่ายกลกระบี่ขับเคลื่อนหมุนวนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!“นี่ค่ายกลสี่คชสาร!”จั่วม่อปลดปล่อยเพลงกระ
