นขบวนไปยังแม่น้ าอาณาจักรที่นำไปยังอาณาจักรวารีฟ้าระหว่างทางมีกระแสผู้คนมากมายผสานรวมเข้ากับกองคาราวานของพวกมันฝูงชนขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุดยั้ง แต่ละคนใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นคึกคัก พวกมันพากันมองร่างที่ยืนตระหง่านอยู่บนดาดฟ้าเรือขนส่งทาสลำหน้าสุดอย่างหวั่นเกรงระคนเลื่อมใจสุดหัวใจไม่มีแสงระยิบระยับจากเกราะปราณ รูปร่างไม่สูงใหญ่องอาจ ไม่มีพลังสภาวะยิ่งใหญ่อหังการ บุรุษหนุ่มที่ดูธรรมดาสามัญผู้นี้ กลับเป็นบุรุษหนุ่มผู้หาญกล้าบ้าบิ่นเป็นผู้ที่มอบความหวังของการมีชีวิตรอดให้แก่พวกมัน และนำพวกมันออกจากกรงขังที่เป็นขุมนรกแห่งนี้ไม่ไกลจากขบวนอพยพอันยิ่งใหญ่นี้นัก กองทัพอสูรกองหนึ่งเฝ้ามองส่งพวกมันจากไป“ต้าเหริน เราไม่ไล่ติดตามพวกมันไปหรือ?”“ไม่ต้อง พวกเราเหน็ดเหนื่อยเกินไป”“แต่… …”“คำสั่งจากสภาผู้อาวุโสคือเข้ายึดอาณาจักรขุนเขาน้อยให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้อย่าทำนอกเหนือคำสั่ง”“ทราบแล้ว!”จั่วม่อไม่ได้รู้สึกตัวเลยสักนิด ว่าแคล้วคลาดปลอดภัยไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด!
หยงเวยกลับมาเข้าร่วมกองคาราวานระหว่างทางเมื่อเห็นฉากนี้ นางลอบทอดถอนในใจ หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ เจ้าเมืองอีกาทองคำกลายเป็นราชาที่แท้จริงของอาณาจักรขุนเขาน้อย หากตอนนี้มันประกาศตัวจะต้องมีผู้คนมากมายยินดีขายชีวิตให้แก่มัน ในบรรดาซิวเจ่อที่หลงเหลืออยู่ในอาณาจักรขุนเขาน้อย ไม่มีบุคคลที่สองที่สามารถยกขึ้นเทียบกับมันได้ซิวเจ่อของอาณาจัก
