รขุนเขาน้อยเลือกที่จะจากไปทั้งหมด ภารกิจของนางไม่มีคุณค่าความหมายใดอีกแล้วอาศัยองครักษ์จวนเพียงหยิบมือเดียวที่มาพร้อมกับนาง หยงเวยไม่คิดว่านางจะสามารถสืบสวนหรือเสาะหาอันใดได้จากอาณาจักรขุนเขาน้อยที่กำลังจะกลายเป็นแดนร้าง ทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับนางในตอนนี้ คือการเดินทางจากไปพร้อมกับขบวนของเจ้าเมืองอีกาทองคำกับเจ้าเมืองอีกาทองคำผู้นี้ นางมีความเห็นต่อมันอย่างสูง รวมกับกลุ่มคนใต้อำนาจของมัน เจ้าเมืองอีกาทองคำไม่ว่าไปยังที่ใด สมควรไร้ผู้ต้านติด ในการต่อสู้ครั้งนั้น นางได้เห็นพลังอันร้ายกาจของเจ้าเมืองอีกาทองคำด้วยสายตาตัวเองส่งฟืนไฟกลางหิมะ เมื่อผู้อื่นอยู่ในช่วงที่ยากลำบากที่สุด มอบน้ าใจไมตรีให้แก่พวกมัน มักเป็นสิ่งที่ทำกำไรได้เสมอ“ท่านเจ้าเมือง สบาย!” หยงเวยตรงเข้าหา ประสานมือค้อมกายคารวะ จากนั้นกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ขออาศัยเดินทางไปกับพวกท่านด้วยได้หรือไม่!”จั่วม่อแย้มยิ้มเป็นกันเอง “คุณหนูหยงเกรงอกเกรงใจเกินไปแล้ว” กล่าวจบก็หันไปสั่งให้ผู้คนจัดเตรียมสถานที่ให้แก่นางหยงเวยก็ไม่เกรงอกเกรงใจ ก้าวลงไปบนเรือขนส่งทาส เหล่าองครักษ์จวนโหวยืดอก หลังตั้งตรง เชิดหน้าน้อยๆ พลอยอาศัยบารมีไปด้วย“ท่านเจ้าเมืองคิดทำอย่างไรต่อไป?”หยงเวยเอียงคอถาม“เมื่อไปถึงที่นั่น คงต้องเดินไปพลาง คิดอ่านไปพลาง” ต่อหน้าสตรีซิวเจ่อผู้มาสืบสวนเรื่องดาวพร่างกลางทิวานางนี้ จั่วม่อระแวงระวังอยู่ไม่น้อย“อาณาจักรวารีฟ้าเ
