ป็นสถานที่ที่ไม่เลว ท่านเจ้าเมืองสามารถพิจารณาได้” หยงเวยเสนอจั่วม่อกลับสั่นศีรษะทันควัน “อันตรายเกินไป กองทัพอสูรสามารถเข้าสู่อาณาจักรขุนเขาน้อยได้ทุกเมื่อ อาณาจักรวารีฟ้าอยู่ติดกับอาณาจักรขุนเขาน้อยนับว่าอันตรายอยู่บ้าง”หยงเวยงงงันวูบ แต่หลังจากขบคิดอย่างถี่ถ้วน นางพลันไม่กล่าวชักชวนอีกวาจาของอีกฝ่ายสมเหตุสมผลยิ่ง นางกระทั่งตัดสินใจว่าเมื่อกลับไปถึง สมควรขอให้โหวเหยียย้ายจวนอู่โหวไปยังอาณาจักรอื่นดีหรือไม่ผูเยาจู่ๆ โพล่งขึ้นในใจจั่วม่อ “ถามนางว่ามีแผนที่อาณาจักรหรือไม่?”ได้ยินเช่นนี้ จั่วม่อหวั่นไหวใจทันที รีบถามหยงเวย “จะว่าไปแล้ว ข้ามีสิ่งหนึ่งต้องขอรบกวนคุณหนูหยง”“อ้อ ท่านเจ้าเมืองเชิญกล่าว” หยงเวยมีทีท่าระมัดระวัง“แผนที่อาณาจักรของข้าสูญหายไป คิดขอหยิบยืม คัดลอกแผนที่อาณาจักรของคุณหนูหยงสักครา” จั่วม่อกล่าวลื่นไหลโดยที่หน้าไม่แดง หัวใจไม่เต้นรัวสักนิดพอฟังคำขอ หยงเวยค่อยคลายใจลง นางกล่าว “ไม่มีปัญหา เพียงแต่แผนที่ของผู้น้อยทำเครื่องหมายไว้ไม่มาก รายละเอียดมีจำกัดยิ่ง หวังว่าท่านเจ้าเมืองจะไม่ผิดหวังมากนัก”จั่วม่อรีบกล่าวขอบคุณ หยิบม้วนหยกว่างเปล่าออกมาคัดลอกโดยเร็วหลังจากเสร็จสิ้น มันคืนม้วนหยกแผนที่อาณาจักรให้แก่หยงเวย สนทนาเล็กน้อย แล้วขอตัวกลับไปยังห้องท้องเรือของตนทันทีที่เข้าไปในห้องท้องเรือ มันทนรอไม่ไหวอีกต่อไป นำแผนที่อาณาจักรออกมาชมดูโดยด่วนเห็นในแผนที่อาณาจักรเต็มไป
