ดล้างอย่างไม่ปราณี ในศึกป้องกันเมืองหนนี้ค่ายจูเซวี่ยมีบทบาทน้อยมากจนน่าสังเวช นี่ทำให้พวกมันหงุดหงิดงุ่นง่านเป็นพิเศษพวกมันทุกคนแทบจะพากันตายหมดสิ้น กระทั่งคิดพาเหล่าป่านหลบหนียังทำไม่ได้ สำหรับค่ายจูเชวี่ยซึ่งผ่านศึกมาอย่างโชกโชน รบร้อยครั้งไม่เคยแพ้พ่าย นี่เป็นความอัปยศอดสูอย่างไม่ต้องสงสัยไม่มีใครคาดคิด ว่าท้ายที่สุดแล้วกลับเป็นเหล่าป่านช่วยเหลือทุกคนเอาไว้ มาหวนคิดดูในยามนี้ ยังรู้สึกคล้ายเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งม้าฝานใบหน้าไม่ค่อยเป็นสุขนัก จนกระทั่งถึงตอนนี้ เหล่าป่านยังไม่ฟื้นคืนสติเสียที ที่เป็นเหตุที่ทำให้ในใจทุกผู้คนท่วมท้นไปด้วยเมฆหมอก ในกองกำลังทุกวันนี้เหล่าป่านเป็นผู้นำที่แท้จริง หากไม่มีเหล่าป่านพวกมันจะเป็นเช่นไร ไม่มีผู้ใดกล้าคิดไปถึงบางทีกลุ่มคนที่รวบรวมมาอย่างยากลำบากนี้ จะต้องประสบชะตากรรมล่มสลาย กระจัดกระจายกันไปม้าฝานเคี้ยวก้านหญ้าเขียวหยับๆ เท้าเตะก้อนกรวดอย่างไม่ตั้งใจ“เหล่าฝาน เหล่าฝาน!” ในหูมันพลันได้ยินเสียงตื่นเต้นยินดีของเซี่ยซาน“อ้อ” มันหันกลับไปมอง รับคำอย่างมึนงงเซี่ยซานรีบกล่าวรัวเร็ว “เหล่าป่านฟื้นแล้ว!”ม้าฝานราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่ อึดใจใหญ่ค่อยได้สติคืนมา รีบถามย้ า “เหล่าป่านฟื้นแล้วจริงๆ?”“ฮี่ฮี่ เพิ่งจะฟื้นนี่ละ เป็นเวรของข้าเฝ้าระวังพอดี!” เซี่ยซานน้ าเสียงโอ้อวดเล็กน้อย“ประเสริฐยิ่ง!” ม้าฝานรำพึงเบาๆ“ไยมิใช่? ประเสริฐจริงๆ … …”ข่าวที่ว่าจั่ว
