ม่อฟื้นแล้วแพร่ไปทั่วเมืองอีกาทองคำอย่างรวดเร็ว เมืองอีกาทองคำตกอยู่ในความหรรษารื่นเริง เมฆหมอกแห่งความสลดหดหู่ของวันวานพัดผ่านไปจั่วม่อรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งร่าง ราวกับร่างกายจะฉีกออกเป็นชิ้นๆ อดคร่ าครวญอย่างหวนโหยไม่ได้ มองกราดไปตามใบหน้าที่คุ้นเคย ความปิติยินดีที่รอดพ้นจากภัยพิบัติหายไปจากใจในบัดดล สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน ถามกงซุนชาเสียงระโหย“สตรีนางนั้นเล่า?”กงซุนชาสีหน้ากลายเป็นแปลกพิกล“นางเป็นอะไรไปแล้ว?” จั่วม่อวิตกกังวลอย่างบอกไม่ถูกแม้ว่ามันจะยังไม่ทราบความจริง แต่เห็นได้ชัดว่าระหว่างมันกับนางจะต้องมีความสัมพันธ์เหนือธรรมดา ฉากที่สตรีซิวเจ่อสละชีวิตตัวเองเข้าปกป้องมัน ดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก วาบผ่านเข้ามาในใจมันเจ้าเป็นใครกันแน่… …จากตัวนาง จั่วม่ออาจหาคำตอบของปัญหามากมายที่ติดตามหลอกหลอนมันเสมอมาได้พบนางไม่อาจตาย!เห็นความตื่นตระหนกของจั่วม่อ กงซุนชาไม่คิดหยอกล้อ เพียงเอ่ยปาก “ไปดูเอง แล้วท่านจะเข้าใจ”เมื่อจั่วม่อพบเห็นสตรีซิวเจ่อ มันก็เหม่อมองอย่างโง่งมสตรีซิวเจ่อนั่งนิ่งเงียบอยู่ที่มุมห้อง ไม่มีทีท่าว่าจะสังเกตเห็นการคงอยู่ของพวกมันทั้งสอง“นาง… พลังบำเพ็ญเพียรของนาง… …” จั่วม่อถามเสียงสั่นพร่ากงซุนชาสั่นศีรษะ “นางฟื้นก่อนท่านไม่นาน แต่ไม่ทราบเพราะเหตุใด พลังบำเพ็ญเพียรของนางสูญสลายไปหมดสิ้น”จั่วม่อหัวใจดิ่งวูบ มันเดินเข้าไปเบื้องหน้านางอย่างเงียบงัน เมื่อ
