ม่อจั่วม่อมองกงซุนชาอย่างสงสัยใจ “ศิษย์น้อง เรื่องอันใด?”“นี่คือคุณหนูหยงเวย” กงซุนชาแนะนำสตรีนางนั้นเป็นอันดับแรก จากนั้นกล่าว“นางต้องการร่วมมือกับเรา”“ร่วมมือ?” จั่วม่องงงันวูบหยงเวยประสานมือคารวะ พลางกล่าว “ผู้น้อยมาจากจวนอู่โหวแห่งอาณาจักรวารีฟ้า ได้รับคำสั่งให้มายังอาณาจักรขุนเขาน้อยเพื่อตรวจสอบเรื่องดาวพร่างกลางทิวา จึงบากหน้ามาร้องขอความช่วยเหลือจากต้าเหริน” จากนั้นนางหยิบยุทธภัณฑ์เวทออกมาสองสามชิ้น “นี่เป็นน้ าใจเล็กน้อย ไม่ถือเป็นความเคารพ โปรดยิ้มรับไว้”“ดาวพร่างกลางทิวา?”จั่วม่อใจหายวาบ บัดซบ ดาวพร่างกลางทิวา? นั่นไม่ใช่เกิดจากตัวมันเป็นต้นเหตุหรอกหรือ?จวนอู่โหวนี้มีประวัติความเป็นมาอย่างไร พวกมันไฉนสนใจตรวจสอบดาวพร่างกลางทิวา? ในใจมันลอบระวังป้องกันแต่ฉากหน้ายังแสร้งถามอย่างงุนงง “พวกเราก็เห็นดาวพร่างกลางทิวาเช่นกันแต่ปรากฏการณ์นี้หมายถึงสิ่งใด? รบกวนคุณหนูหยงชี้แนะสักครา”“ผู้น้อยไม่กล้ารับคำว่าชี้แนะ” หยงเวยเบี่ยงตัวคำนับเล็กน้อย “เพียงแต่มีบันทึกเก่าแก่ บอกว่ายามเมื่อเกิดดาวพร่างกลางทิวา ก็เนื่องมาจากมหาอสูรหรือมหาปิศาจที่ทรงพลังสุดฟ้าสุดดิน ทำการรักษาตัว”“มหาอสูรหรือมหาปิศาจ?” จั่วม่อใจหายวาบอีกหน มันในที่สุดก็เข้าใจดูเหมือนต่อไปต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้ หากเผลอสร้างปรากฏการณ์ขึ้นอีกสักสองสามครั้ง ชีวิตน้อยๆ ของมันคงตกอยู่ในอันตรายแล้ว“อา โหวเหยียเชื่อว่ามหาอสูรอาจ
