งมหาศาลเกินกว่าที่ค่ายกลปิศาจสังหารภูตอีกาจะทานทนได้อีก ซู่หลงรู้สึกราวกับถูกหวดฟาดอย่างหนักหน่วง ร่างปลิวลิ่วไปด้านหลังดุจว่าวสายป่านขาด ไพร่พลค่ายเว่ยทั้งหมดกระเด็นกระดอนไปพร้อมกันค่ายกลปิศาจสังหารภูตอีกาพังทลาย!ทุกผู้คนสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นปั้นยาก เมื่อปราศจากค่ายกลปิศาจสังหารภูตอีกาโล่พลังปราณของเมืองอีกาทองคำก็ไม่อาจยืนหยัดได้นานแล้วทุกผู้คนสิ้นหวังถึงที่สุด ทันใดนั้น บางคนรำพึงเสียงสั่นสะท้าน “เหล่าป่าน……”เหล่าป่าน?หลายคนเบนสายตาไปตามสัญชาตญาณ วันนี้ต่อให้พวกมันทั้งหมดล้วนต้องตายอยู่ที่นี่ แต่หากเหล่าป่านหลบหนีออกไปได้ ก็เป็นเรื่องที่ไม่เลวจริงๆ หลายคนภาวนาให้สตรีซิวเจ่อสามารถนำเหล่าป่านของพวกมันหลบหนีออกไปจากที่นี่ได้พวกมันแม้เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหวาดกลัว แต่ไม่เคยสำนึกเสียใจติดตามเหล่าป่าน พวกมันผ่านชีวิตยิ่งใหญ่ ยอดเยี่ยมและครึกครื้น เมื่อเทียบกับวันคืนอันแสนจืดชืดก่อนหน้านั้น ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน! จากก้นบึ้งหัวใจของทุกคนพวกมันพากันหวังว่าเหล่าป่านจะยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไป!ดังนั้นเมื่อบางคนอุทานเรียกเหล่าป่าน ทุกผู้คนล้วนไม่อาจหยุดยั้ง พากันหันไปมองเป็นตาเดียว… …ขอเพียงเหล่าป่านรอดไปได้… …พวกมันล้วนไม่เสียใจ!
ร่างกายของจั่วม่อห่อหุ้มด้วยสีแดง สีทองและสีเงิน ร่างหยัดเหยียด ตรงแน่วเหมือนหอกเล่มหนึ่งใบหน้าของมันยังบิดเบี้ยว แต่กลับให้ความรู้สึกแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้น
