ล หมู่เมฆ ฝุ่นละออง แสงตะวัน ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนผนึกแข็งตัวในชั่วพริบตา นิ่งงัน ไม่ไหวติง ไม่มีร่องรอยของชีวิตแสงอาทิตย์ไม่อาจส่องลอดลงมาจากฟากฟ้าที่ผนึกแข็งตัว ก่อเกิดเงาดำใหญ่โตมหึมา ปกคลุมเมืองอีกาทองคำเอาไว้ทั้งเมืองเจตจำนงสังหารอันเงียบงันจนแทบเป็นอำมหิต บันดาลให้ทุกผู้คนแตกตื่นจนขวัญหนีดีฝ่อเช้ง!เสียงผลึกแตกหักดังสดใส ท้องฟ้าที่ผลึกแข็งตัวดุจผลึกแก้ว ทันใดนั้นเริ่มปริแตกกลายเป็นปกคลุมไปด้วยรอยแตกร้าวราวกับใยแมงมุม รอยแตกขยายตัวรวดเร็วอย่างน่าตระหนก ไม่ต่างจากมีค้อนล่องหนกระหน่ าฟาด ทำลายท้องฟ้าผลึกอย่างไม่หยุดยั้งซู่หลงตะลึงลาน วิถีทางที่พวกมันก้าวเดินก็เป็นหนึ่งในวิถีแห่งเจตจำนงสังหารพวกมันมีความรู้สึกเฉียบไวต่อเจตจำนงสังหารเป็นพิเศษ ในเวลานี้ พวกมันไม่ใส่ใจอะไรอีก รีบผนึกพลังทั่วร่าง คำรามกึกก้อง “ฆ่า!”ไพร่พลค่ายเว่ยหัวใจกระตุกวูบ พากันตวาดอย่างพร้อมเพรียง “ฆ่า!”กลุ่มเมฆดำพวยพุ่งขึ้น เปลี่ยนเป็นอสรพิษดำอวบหนาหลายจั้ง ยาวหลายสิบจั้งแผดเสียงขู่ฟ่อ ฉกวาบเข้าหาบรรพชนฟ้ากระจ่างเหนือศีรษะจั่วม่อบรรพชนฟ้ากระจ่างกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ท่ามกลางเสียงหัวร่อเย็นเยียบ มันจี้ดรรชนีอย่างดุดัน!วู้ม ท้องฟ้าผลึกแก้วเหนือศีรษะมัน พลันแตกระเบิดเป็นเศษแก้วโปร่งใส่ผืนกว้างใหญ่มหึมา หมุนคว้างอย่างเกรี้ยวกราด เปลี่ยนเป็นพายุหมุนเจตจำนงกระบี่ทะลวงเข้าหาอสรพิษดำเคล็ดกระบี่ฟ้ากระจ่าง … สวรรค์พิน
