บรรพชนฟ้ากระจ่างขุ่นแค้นอัดอก แทบระเบิดออกมา ไม่สนใจอะไรอีกแล้วเรียกกระบี่บินคู่ใจออกมาในบัดดล กล่าวอย่างมืดมน “พวกเจ้าจงตายเสียให้หมด!”วาจายังไม่ทันจบประโยค จั่วม่อกระทั่งยังไม่ทันเห็นชัดตาว่ากระบี่บินมีรูปโฉมเยี่ยงไร กระบี่บินเล่มนั้นก็เลือนหายไปตรงหน้าบรรพชนฟ้ากระจ่างทุกคนในเมืองอีกาทองคำรู้สึกท้องฟ้าทั้งผืนเริ่มหมุนคว้างอย่างแช่มช้า สรรพสิ่งรอบข้างเริ่มกลายเป็นพร่าเลือนจั่วม่อพลันนึกถึงหวงจั๋วกวงที่ใช้เจตจำนงกระบี่ท้องฟ้า เห็นได้ว่าเจตจำนงกระบี่ท้องฟ้าของบรรพชนฟ้ากระจ่าง ทั้งบริสุทธิ์และร้ายกาจกว่าหลายเท่าบัดซบ! หากตาเฒ่าเข้ามาใกล้อีกสักนิดก็คงดี!จั่วม่อถลึงตาจ้องบรรพชนฟ้ากระจ่างที่ยังอยู่ห่างไกลจากเมืองอีกาทองคำ อดนับถือเลื่อมใสอยู่บ้างไม่ได้ ปิศาจเฒ่าแม้ขุ่นแค้นแน่นอก แต่ยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้ อย่างที่คาดไว้จากยอดฝีมือด่านจินตัน!แผ่นฟ้าที่หมุนคว้างพลันปรากฏจุดแสงสว่าง ราวกับหมู่ดาวมากมายเคลือคณานับทอแสงพร้อมกันจั่วม่อในใจบังเกิดสังหรณ์อันตรายสุดขีด มันไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย รีบขับเคลื่อนขบวนค่ายกลในบัดดล เห็นบนกำแพงเมืองอีกาทองคำ ปรากฏลวดลายค่ายกลนับไม่ถ้วน ราวกับเครือเถาบุปผาอันสลับซับซ้อนโล่พลังปราณกึ่งโปร่งใสขนาดยักษ์ปรากฏออกมา ห่อหุ้มเมืองอีกาทองคำไว้ด้านในทุกผู้คนคลายใจลงส่วนหนึ่ง แต่ในเวลานี้เอง พวกมันได้ยินบรรพชนฟ้ากระจ่างตวาดเสียงสดใส “ลงมา!”จุดแสงเหนือศีรษ
