ผยให้เห็นชั้นหินแกร่งที่อยู่ด้านล่างเกิดอะไรขึ้น… …ร่างของมันถูกกระแสพลังมหาศาลบีบรัดเอาไว้อย่างฉับพลัน อากาศธาตุรอบกายมันคล้ายกลับกลายเป็นผนึกแข็งและหนักหน่วง มันฝืนดิ้นรนขยับร่างกาย แต่ละการเคลื่อนไหวคล้ายยากเย็นแสนเข็ญถึงที่สุด มันรู้สึกราวกับว่าติดอยู่บนใยแมงมุมขนาดใหญ่โตมโหฬารกับดัก!บรรพชนฟ้ากระจ่างศีรษะลั่นอึงอลชั่วพริบตาเดียวกัน หินหลอมเหลวระเบิดปะทุ พวยพุ่งออกมาจากแผ่นดินโลกค่อยๆ ไหลบ่าไปตามเนินเขามันเห็นฉากสะท้านขวัญวิญญาณอยู่ใต้ฝ่าเท้า ราวกับมีพู่กันจุ่มชาดที่มองไม่เห็นลากเส้นสีแดงสดใสเชื่อมผ่านระหว่างยอดเขา เส้นสีแดงเหล่านั้นไหลบ่าไปตามทิศทางที่เฉพาะเจาะจง สร้างเป็นภาพอันแปลกพิสดารภาพหนึ่งบรรพชนฟ้ากระจ่างรู้สึกคล้ายมีโซ่อันหนักหน่วงแข็งกร้าวผูกมัดมันเอาไว้อย่างแน่นหนา แทบไม่อาจขยับได้แม้แต่ปลายนิ้วในเวลานี้เอง เมฆดำนอกเมืองอีกาทองคำเลือนหายไป เจ้าคนน่าตายผู้นั้นโผพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าจั่วม่อลอบลำพองใจ เจ้าคิดว่าเกอมองไม่เห็นหรือ? เกอมีเนตรปราณ พลังอภิญญาเนตรปราณ! เข้าใจหรือไม่?แต่มันทราบว่านี่ยังไม่ใช่เวลาจะมายินดีปรีดา มันพลิกฝ่ามือวูบ เหอเถาอัสนีคำรนที่ปกคลุมด้วยลวดลายสีทองปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ!“เหอเถาอัสนีคำรน!”บรรพชนฟ้ากระจ่างพอเห็นเหอเถาอัสนีคำรนในมือจั่วม่อ ต้องสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง จั่วม่อไม่มัวพิรี้พิไรมากความ ตวัดมือซัดเหอเถาอัสนีคำรนใส่บรรพชนฟ้ากระจ่างอย่างหักโห
