สามชุ่น บรรพชนฟ้ากระจ่างเอื้อมมือออกมา ใช้สองนิ้วคีบจับสายฟ้าแกร่งอย่างเยือกเย็นเพียะ เพียะ เพียะ!สายฟ้าแกร่งปะทุดังสนั่น พลังงานสายฟ้าคล้ายเหล่าอสรพิษน้อยแล่นพล่านห่อหุ้มรอบๆ ดรรชนีของมันบรรพชนฟ้ากระจ่างคล้ายไม่สะดุ้งสะเทือน ยกมือขึ้นเพ่งพินิจสายฟ้าแกร่งเหล่านั้น กระแสไฟฟ้าสีเงินส่องประกายสะท้อนบนใบหน้ามัน บัดเดี๋ยวสุกสว่าง บัดเดี๋ยวมืดสลัว“ความคิดอันชาญฉลาด ช่างหาได้ยากนัก หาได้ยากโดยแท้!” บรรพชนฟ้ากระจ่างสีหน้าทอแววประหลาดใจอยู่บ้าง นอกจากความแปลกใจ ยังคล้ายนิยมชมชื่นไม่เบาวาจายังไม่ทันจะกล่าวจบ สองดรรชนีเรียวยาวขาวเนียนบีบขยี้ สายฟ้าแกร่งที่ถูกคีบจับพลันแตกระเบิดเป็นเศษเล็กเศษน้อยนับไม่ถ้วน เลือนหายไปจากหว่างดรรชนีของมันเมืองอีกาทองคำเงียบกริบดุจป่าช้าฉากเบื้องหน้าทำให้ทุกผู้คนขวัญวิญญาณสั่นสะท้าน กระทั่งจั่วม่อยังมีสีหน้าประหวั่นพรั่นพรึงนั่นมันสายฟ้าแกร่งมิใช่หรือ… …ใช้สองนิ้วบดขยี้สายฟ้าแกร่ง นี่…นี่เป็นไปไม่ได้!จั่วม่อสมองขาวว่างเปล่า พลังฝีมืออันร้ายกาจของบรรพชนฟ้ากระจ่างเหนือล้ ากว่าที่มันคาดคิดเอาไว้มาก!มันยืนเหม่อมองอย่างซึมเซาอยู่กับที่บรรพชนฟ้ากระจ่างก็ไม่รีบไม่ร้อน เพียงถามเบาๆ “เป็นผู้ใดสร้างหอรบค่ายกลสงครามเหล่านี้? พวกมันจะได้รับการละเว้นชีวิต”จั่วม่อค่อยๆ ฟื้นคืนสติ นึกถึงความแตกตื่นลนลานเมื่อครู่ อดอับอายอยู่บ้างไม่ได้ ที่แท้มันก็กลัวตายถึงเพียงนี้! รอบข้างเงียบ
