ริงๆ คือใบหน้าที่ถูกแผดเผาจนดำมืดเหมือนก้อนถ่านจั่วม่อแหงนหน้าหัวร่อดังกึกก้อง ทันใดนั้นมันบินขึ้นไปบนท้องฟ้า ชูมือขวาขึ้นสูง พลางตะโกนบอกคนในเมือง “ทุกคนฟังให้ดี กล่าวตามข้า!”ทุกผู้คนชะงักเสียงหัวร่อ เงยหน้าขึ้นมอง รวบรวมพลังปราณอย่างบ้าคลั่ง ทุกใบหน้าลิงโลดยินดี แฝงแววคาดหวังจั่วม่อหมุนตัวกลับ เผชิญหน้ากับบรรพชนฟ้ากระจ่าง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ครั่นคร้าม ตะโกนสุดเสียงว่า “ผายลมเก่า!”ผู้คนเจ็ดพันกว่าคนในเมืองอีกาทองคำ แผดเสียงตะโกนด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีอย่างพร้อมเพรียง “ผายลมเก่า!”เสียงตะโกนอย่างพรักพร้อมของคนเจ็ดพันกว่าคน ดังสนั่นลั่นโลกจนแม้แต่ยอดเขายังสั่นสะเทือน สะท้อนสะท้านกลับไปกลับมาจั่วม่อถลึงตาอย่างพิโรธโกรธกริ้ว ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างกาย คำรามสุดเสียง“อย่ามาโอ้อวดที่นี่!”เมืองอีกาทองคำทั้งเบื้องสูงเบื้องต่ า ตะโกนตามอย่างพร้อมเพรียง “อย่ามาโอ้อวดที่นี่!”จั่วม่อโก่งคอตะโกนต่อเนื่อง “โอ้อวดเกินไปแล้วเป็นอย่างไร ถูกฟ้าผ่าใส่จนหน้าดำ!”ทุกผู้คนรู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นไปบนศีรษะ โดยไม่ต้องคิด เร่งเร้าพลังปราณทั่วร่างไปถึงขีดสุด มากกว่าเจ็ดพันคนคำรามอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกัน “โอ้อวดเกินไปแล้วเป็นอย่างไร ถูกฟ้าผ่าใส่จนหน้าดำ!”สุ้มเสียงกวาดวาบออกไปทุกทิศทุกทาง คลื่นเสียงระเบิดออกโดยมีเมืองอีกาทองคำเป็นศูนย์กลาง เสียงดังไม่ด้อยกว่าคลื่นเสียงสังหารระฆังจัน
