นกองฝุ่นสีขาวในบัดดลเสียงวิพากษ์วิจารณ์อื้ออึงชะงักขาดหายไปทันที พวกมันเบิกตามองมือจั่วม่ออย่างตื่นตะลึงจั่วม่อค่อยๆ โคจรพลังปราณไปยังฝ่ามือ ผงไข่มุกเนตรจันทราแปรเปลี่ยนเป็นกลุ่มควันขาว ปกคลุมทั่วกองทัพค่ายเว่ย“ข้ายิ่งแน่ใจมากขึ้นทุกขณะ เจ้าเมืองอีกาทองคำผู้นี้ ประวัติความเป็นมาจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน” บุรุษกลางคนสีหน้านิยมชมชื่น “ข้าไม่ทราบว่านี่เป็นศิษย์ของสำนักใด คนผู้นี้เปี่ยมน้ าใจไมตรี จิตปณิธานสูงส่ง ต้าเหรินอาจต้องหาทางทำความรู้จักกับมัน”บุรุษร่างใหญ่ก็นับถือเลื่อมใสไม่แพ้กัน ไม่ต้องกล่าวถึงอื่นใด ลำพังน้ าใจอันกว้างขวางที่มีต่อผู้ใต้บังคับบัญชา ก็หาได้ไม่ง่ายแล้ว มันเชื่อมั่นในวิจารณญาณของเซียนเซิงวัยกลางคน ไม่น่าแปลกใจเลยว่าเจ้าเมืองอีกาทองคำผู้นี้จะต้องเป็นทายาทของสำนักโบราณที่เร้นกาย ค่ายกลศึกอันร้ายกาจเช่นนั้น ผู้ใต้บังคับบัญชาที่แกร่งกล้าสามารถเช่นนั้น เป็นสิ่งที่มีเพียงศิษย์สำนักใหญ่เหล่านั้นจึงสามารถครอบครองได้ สิ่งที่ช่วยยืนยันความเชื่อมั่นของมันมากกว่าเดิม ก็คือวารีนิลหนึ่งพันห้าร้อยจินกับไข่มุกเนตรจันทราครึ่งซีกทั้งสี่ชิ้นที่จั่วม่อนำออกมาใช้อย่างไม่เสียดายการกระทำเช่นนี้มันคุ้นเคยมากเกินไป!พฤติการณ์เช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่สำนักเล็กๆ จะสามารถจ่ายออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติถึงเพียงนี้ บุรุษร่างใหญ่นึกถึงตนเองกับกลุ่มคนรอบกายมัน ที่ใช้พันตำลึงทองแลกกับรอยยิ้มเดียวของ
