ิดแง้มออกเล็กน้อย เจดีย์น้อยลอบชะโงกหน้าแอบมองออกมาครึ่งตัว พอเห็นว่าไม่มีผู้ใดอยู่แถวนั้น ค่อยกล้าลอยออกมาอย่างไม่ห่วงกังวลด้านหลังมัน หุ่นเชิดทองแดงชักแถวย่องกริบตามกันมาเป็นทิวแถว หุ่นเชิดแต่ละตัวล้วนสะพายถุงผ้าไว้บนแผ่นหลังเจดีย์น้อยบินนำไปด้านหน้าช้าๆ บางครั้งกวาดตามองไปรอบๆ บรรดาหุ่นเชิดทองแดงแยกย้ายโถมเข้าหาซากศพบนพื้นอย่างคล่องแคล่วว่องไว ตรงกันข้ามกับร่างกายที่ดูงุ่มง่ามของพวกมันพวกมันต่างคนต่างดึงยุทธภัณฑ์เวทกับชุดเกราะปราณออกจากร่างกายของซากศพอย่างเงอะงะ จากนั้นโยนลงไปในถุงผ้าบนหลังของพวกมัน แรกเริ่มเดิมทีการเคลื่อนไหวของพวกมันหยาบกระด้างและติดขัด แต่ก็ค่อยๆ ราบรื่นขึ้นเป็นลำดับถุงผ้าบนหลังของเหล่าหุ่นเชิดเต็มปรี่จนแทบล้นอย่างรวดเร็ว ในเวลานี้เอง เงาสีเทาวาบผ่านด้านหลังพวกมัน ฉวยถุงผ้าออกไปในพริบตา บรรดาหุ่นเชิดทองแดงค่อยๆ นำถุงผ้าใบที่สองออกมา เริ่มทำงานของพวกมันต่อเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อผู้คนมองไปยังเมืองอีกาทองคำ พวกมันล้วนยืนตะลึงงันเห็นซากศพที่กลาดเกลื่อนบนภูเขา เวลานี้ล้วนเปลือยเปล่าโล่งโจ้ง!นี่มัน… … นี่มัน … …มองซากศพสะอาดเกลี้ยงเกลา ไม่มีผ้าผ่อนปิดกายสักชิ้นบนภูเขา ทุกผู้คนสูญเสียความสามารถในการกล่าววาจาอย่างสิ้นเชิง เมื่อหงจุนเซวียนเห็นฉากนี้ ยามกะทันหันไม่ทราบจะกล่าวกระไรร้ายกาจ… …ภายในเมืองอีกาทองคำ เปาอี้จมลงไปในความบ้าคลั่งอย่างสมบูรณ์ จ้องมองกองภูเขายุทธภัณฑ
