สถานการณ์เดียวเท่านั้น นั่นคือมีโอกาสโอ้อวด!ไพร่พลของค่ายเว่ยรวมตัวกันด้วยความรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซู่หลงไม่ได้สั่งให้พวกมันกลับเข้าเมือง แต่ตั้งทัพเตรียมต้อนรับศัตรูอยู่นอกกำแพงเมือง“พวกมันมีบททดสอบของพวกมัน เจ้าก็มีบททดสอบของเจ้า”วาจาเหล่านี้จู่ๆ ก็กล่าวออกมาจากสร้อยคอ ทำเอาซู่หลงถึงกับสะดุ้งอย่างหวาดผวา“ข้าสั่งสอนเจ้าไปตั้งมากมาย หากเจ้าขยันหมั่นเพียร สมควรรับมือสถานการณ์เล็กน้อยนี้ได้ไม่ยากนัก”ผูเยากล่าวเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ความรู้สึก“หากเรื่องเพียงเล็กน้อยเท่านี้เจ้ายังรับมือไม่ไหว ก็ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่อีกต่อไป เหล่าป่านของเจ้าอาจใจอ่อน แต่หากเจ้าใช้การไม่ได้ ก็เป็นได้แค่ภาระของมันเท่านั้น”ซู่หลงไม่ได้เคียดแค้นขุ่นเคือง มันอยู่มาหลายสิบปี เคยเป็นทาสฝึกตนมานานกว่ายี่สิบปี ยังจะมีความเจ็บปวดใดที่ไม่เคยพบ? ความทุกข์ยากใดที่ไม่เคยเห็น? วาจาของต้าเหรินอาจไม่น่าฟัง แต่ไม่มีคำใดผิดพลาด น่าแปลกที่ทำให้ความกระวนกระวายในใจสงบลง มันกระชับเกราะดำบนร่าง เงยหน้าขึ้น ในดวงตาหลงเหลือเพียงประกายมุ่งมั่นอันแรงกล้าหากเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้พวกมันยังไม่มีปัญญารับมือ จะเอาหน้าที่ไหนกลับไปพบเหล่าป่าน?มันกราดสายตามองไปรอบๆ อย่างแช่มช้า กล่าวด้วยเสียงลึก “นี่เป็นศึกแรกของเรา! ข้าทราบว่าทุกคนเฝ้ารอวันนี้มาเนิ่นนาน เราโหมฝึกปรืออย่างไม่คิดชีวิตเพื่อสิ่งใด? ก็เพื่อศึกนี้! ต่อให้วันนี้เร
