่อหน้ายอดฝีมือจินตันกระทั่งเมืองอันเข้มแข็งเช่นนี้ เกรงว่ายังยากจะหยุดยั้งฝีเท้าของจินตันได้ตรงกันข้ามกับความเงียบเสมือนตายที่เบื้องนอก ภายในเมืองอีกาทองคำ เสียงไชโยโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วทุกหนแห่งอันที่จริง เมืองอีกาทองคำก็หลงเหลือเพียงเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายแล้วเช่นกันผู้คนของสองค่ายแทบจะใช้พลังปราณไปจนแห้งเหือด หากมิใช่ว่าพวกมันมีผู้คนจำนวนมาก ด้วยการโหมยิงคลื่นสายฟ้าแกร่งอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนใจผลลัพธ์ที่ตามมาเช่นนี้ ในไม่ช้าพวกมันจะไม่หลงเหลือซิวเจ่อที่ลุกขึ้นยืนได้แม้แต่คนเดียวเจดีย์น้อยดูหมดเรี่ยวแรง คลื่นเสียงพิฆาตระฆังจันทราอันดุดันเมื่อครู่ใช้พลังงานทั้งหมดของมันไป จั่วม่อถือมันไว้ในมืออย่างเจ็บปวดใจ ต้องโยนยุทธภัณฑ์เวทสองสามชิ้นให้เจดีย์น้อย ก่อนที่เจ้าตัวน้อยจะฟื้นฟูเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง“บุตรที่ดี บิดารู้ว่าเจ้าดีที่สุด”เจดีย์น้อยพอได้รับคำชมก็ปลาบปลื้มยินดียิ่ง กลิ้งไปกลิ้งมาในมือจั่วม่ออย่างเบิกบานใจ นกโง่มองจั่วม่อด้วยสายตาเหยียดหยาม คล้ายจะบอกว่า หลอกลวงเด็กน้อย…จั่วม่อชะงักกึก แต่ตัดสินใจไม่สนใจเจ้าตัวไม่น่ารักนี้ มันลอบบ่นพำอย่างช่วยไม่ได้ การแสดงอารมณ์ของนกโง่ตัวนี้ดีขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าเรื่องคราวที่แล้วนางได้รับประโยชน์ไม่น้อยจริงๆกวาดตามองนกโง่ จั่วม่อยิ่งรู้สึกว่าเจ้าตัวนี้เต็มไปด้วยน้ ามันอันอุดมสมบูรณ์ ไม่ทราบว่ามีวิธีบีบเค้นเอาน้ ามันออกมาได้หรือไม่(เต็มไปด้ว
