ยน้ ามัน, บีบเค้นเอาน้ ามัน – อุปมาว่ามีผลประโยชน์, บีบเค้นเอาผลประโยชน์ออกมา)นกโง่คล้ายสังหรณ์ถึงอันตรายจากจั่วม่อ รีบกระถดถอย ยืดระยะห่างออกไปไกลโขจากจั่วม่อ เจ้าเพลิงน้อยที่อยู่บนมืออีกข้างของจั่วม่อกลับพบว่าน่าเล่น ร้องแหลมออกมาอย่างสนุกสนาน ล่องลอยอย่างเชื่องช้าเหมือนฟองอากาศ ติดตามนกโง่ไปร่วมสนุกด้วย“เหล่าป่าน ข้างนอกเมือง… …” เปาอี้ทำท่าสะบัดหัวและบุ้ยปากไปยังด้านนอกกำแพงเมือง“นอกเมือง?” จั่วม่องงงันวูบ จากนั้นค่อยฉุกใจคิด ยกมือขึ้นลูบคาง พลางกล่าว“ส่งคำสั่งลงไป ให้ค่ายเว่ยออกไปจัดการ!”ซู่หลงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง รับฟังวาจาของซิวเจ่อผู้ถ่ายทอดคำสั่งอย่างละเอียดรอบคอบแต่อันที่จริง ความสนใจของมันทั้งหมด อยู่ในสุ้มเสียงที่ตะเบ็งอยู่ในสร้อยคอต่างหาก“ภารกิจแรก พวกเจ้าทุ่มเทให้แก่ข้าสิบสองส่วน! ผู้ใดทำผิดพลาด ทำให้ข้าต้องเสียหน้า ฮี่ฮี่ คอยดูไปเถอะว่าข้าจะเล่นงานเจ้าอย่างไร! ฮึ่มฮึ่ม ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาชุดแรกของข้าในรอบหนึ่งพันปี หากเจ้าทำเสื่อมเสียมาถึงนามอสูรฟ้าของข้า ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด… …”“ทันทีที่ออกจากเมือง ให้รีบตั้งกระบวนทัพค่ายกล นำทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าได้ฝึกฝนออกมาใช้ให้หมด… …”เห็นซิวเจ่อที่มาถ่ายทอดคำสั่งจากไปไกลแล้ว ซู่หลงค่อยกลืนน้ าลายอย่างฝืดคอกล่าวเสียงอ่อยว่า “แต่ต้าเหริน เหล่าป่านแค่สั่งให้พวกเราออกไปรวบรวมสินสงคราม… …”“ผายลม! ใช้กองทัพของอสูรฟ้าผู้ทรงเก
