ดาษน้อยตัวหนึ่งร่อนลงมาจากฟากฟ้า หล่นลงในมือกงซุนชา มันรีบคลี่นกกระเรียนกระดาษออกอ่านอย่างรวดเร็ว กงซุนชาสีหน้าแปรเปลี่ยนวูบหนึ่ง นกกระเรียนกระดาษถูกส่งเวียนกันอ่านอย่างรวดเร็ว ทุกผู้คนสีหน้าเปลี่ยนเป็นหนักอึ้ง“ไป!”ไม่มีผู้ใดมัวหยอกล้อ ไม่มีผู้ใดสิ้นเปลืองวาจา บรรยากาศกลายเป็นเขม็งตึงเครียด ค่ายจูเชวี่ยปรับขบวนทัพในพริบตา จากนั้นพุ่งทะยานดุจลูกธนูหลุดจากแล่งเร่งรุดไปยังยอดเขาดาวสรรค์ด้วยความเร็วถึงขีดสุดหยงเวยเหม่อมองกองกำลังที่หายลับไปตรงขอบฟ้าอย่างพิศวงงงงวย เกิดเรื่องอันใดขึ้น?เหล่าองครักษ์จวนโหวพากันระบายลมหายใจอย่างโล่งอก พวกมันหวาดหวั่นแทบตาย องครักษ์ผู้หนึ่งกระตุ้นเตือนหยงเวยอย่างระมัดระวัง “คุณหนู พวกมันไปแล้ว”หยงเวยค่อยสะดุ้งตื่นจากความมึนงง รีบกล่าว “ตามพวกมันไป”องครักษ์จวนโหวที่เพิ่งจะโล่งใจกลายเป็นฝืนยิ้มขมขื่นทันที หยงเวยไม่แยแสสนใจพวกมัน พุ่งทะยานออกไปเป็นคนแรก คนอื่นๆ ได้แต่ติดตามนางไปอย่างอับจนปัญญาจั่วม่อผายมือขึ้น เห็นกระสุนสายฟ้าลูกหนึ่งหมุนคว้างอยู่บนฝ่ามือ นี่คือสายฟ้าแกร่งภูตหยางที่มันช่ าชองชำนาญที่สุด สายฟ้าแกร่งภูตหยาง คือการใช้พลังจิตสำนึกควบคุมพลังงานสายฟ้าอันบางเบาในอากาศ ก่อเกิดเป็นสายฟ้าแกร่ง ด้วยเคล็ดวิชาเพิเศษเฉพาะ สายฟ้าแกร่งที่สร้างขึ้นจึงทั้งหยางสุดขั้วและแกร่งกร้าวสุดขีดถึงตอนนี้ จั่วม่อแตกฉานกระบวนท่านี้ถึงที่สุด เพียงแค่คิด สายฟ้าแกร่งก็ก่อเกิด
