ลมๆ ของมันเหมือนฟองอากาศอย่างแท้จริง ทั้งอบอุ่นและอ่อนนุ่ม
อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าจั่วม่อไม่หวั่นไหวใจต่อการประจบประแจงของเจ้าเพลิงน้อยหิ้วเจ้าเพลิงน้อยห้อยไว้ตรงหน้า บีบเค้นร่างกลมๆ เป็นรูปร่างทุกรูปแบบ พลางเค้นเสียงลอดไรฟัน “เดรัจฉานน้อย เขมือบไฟอีกาทองคำเข้าไปมากมายถึงเพียงนี้ แต่ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงเลยหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่านั่นเป็นจิงสือเท่าใด? เจ้าถึงกับสวาปามจิงสือมากมายถึงเพียงนั้นในคำเดียว… …”
เจดีย์น้อยร่างสั่นสะท้าน ค่อยๆ ลอยถอยออกไปอย่างเงียบกริบ เจ้าดำน้อยทีแรกกำลังจะเข้าร่วมสนุก หยุดโบกหนวดสองเส้นอย่างฉับพลัน หนึ่งเดียวที่เยือกเย็นที่สุดคือนกโง่
โทสะของจั่วม่อสุดจะระงับยับยั้ง มันเดิมทีตั้งใจให้เจดีย์น้อยกับเจ้าเพลิงน้อยทดลองกลืนกินไฟอีกาทองคำตัวละกล่อง คาดไม่ถึงเจ้าตัวตะกละน้อยนี้จะกวาดเกลี้ยงในคำเดียว กระทั่งกล่องยังไม่ทิ้งไว้ดูต่างหน้า
“เจ้าสามารถพ่นไฟได้หรือไม่?” จั่วม่อกล่าว เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต “ไม่ได้หรือ? กระทั่งพ่นไฟเจ้ายังทำไม่ได้? เจ้าถึงกับกล้าทำไม่ได้? รู้หรือไม่ว่าเจ้ากลืนกินจิงสือลงไปมากเท่าใด… …”
เจ้าเพลิงน้อยที่อยู่ในมือรีบพ่นเปลวไฟเล็กจิ๋วออกมาเส้นหนึ่ง
“ฮะ! เจ้ารู้จักพ่นไฟจริงๆ!” จั่วม่อใบหน้ากลายเป็นอยากรู้อยากเห็นในทันที วางเจ้าเพลิงน้อยลงตรงหน้า ตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน พลางบ่นพึมพำกับตัวเอง “เจ้าไม่มีรูทวารเสียหน่อย พ่นไฟออกมาจากที่ใด?”
