ที่ตั้งค่ายอยู่นอกเมือง ยังถูกก่อกวนจนแตกตื่นไปด้วย
“นั่นมันอะไรกัน?”
“ใช่เป็นสมบัติแห่งฟั้าดินที่ออกมาจากพื้นโลกหรือไม่?”
ในความมืดมิดของราตรีกาล แสงของเมืองอีกาทองคำเจิดจรัสอร่ามเรืองอย่างรวดเร็วมันถูกปกคลุมอยู่ในม่านตาข่ายแสงทองคำเจิดจ้าบาดตา ราวกับดวงตะวันทาบทอท้องนภาอันมืดดำ
“งานฝีมืออันยิ่งใหญ่ไพศาลกระไรปานนี้!” บนยอดเขาแห่งหนึ่ง บุรุษกลางคนเครายาวผู้หนึ่งทอดถอนชมเชยอย่างตื่นตะลึง ข้างกายมันเป็นบุรุษร่างใหญ่ที่ดูหยาบกระด้างผู้หนึ่ง
“ท่านหมายถึงอะไร?” บุรุษร่างใหญ่ซักถาม
“เมืองนี้เกรงว่าจะซ่อนค่ายกลอันทรงพลังอย่างน่าตระหนกเอาไว้ ปรากฏการณ์นี้เห็นได้ชัดว่าเป็นฉากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อค่ายกลขบวนใหญ่ก่อตั้งแล้วเสร็จ จำที่เราเข้าไปในเมืองเมื่อวานนี้ได้หรือไม่ ข้าพบว่าวัสดุที่ใช้สร้างเมืองพิเศษเฉพาะเป็นอย่างยิ่ง ต้าเหรินต้องคาดเดาไม่ถูกแน่ ฮาฮา” บุรุษกลางคนเครายาวกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
“อ้อ เป็นวัตถุดิบชั้นสูงอันใดกัน?” คนร่างใหญ่อยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง
“ตรงกันข้ามต่างหาก ก้อนอิฐที่ใช้สร้างเมืองเป็นเพียงหินเขียวธรรมดาสามัญเท่านั้น”
“จะเป็นไปได้อย่างไร?” บุรุษร่างใหญ่งงงันวูบ แล้วสั่นศีรษะอย่างไม่เชื่อถือ “หากก้อนหินเขียวสามารถสร้างเมืองที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้ เกรงว่าอาณาจักรขุนเขาน้อยคงเต็มไปด้วยเมืองแต่แรกแล้ว”
“ฮ่าฮ่า เป็นก้อนหินเขียวจริงๆ เพียงแต่ก้อนหินเขียวเหล่านี้ถูกหลอมสร้
