างด้วยไฟอีกาทองคำ” บุรุษกลางคนเครายาวหัวเราะร่า
“ที่แท้เป็นเช่นนี้!” คนร่างใหญ่ในที่สุดค่อยเข้าใจ
บุรุษกลางคนเครายาวใบหน้าทอแววนับถือเลื่อมใสอย่างเปิดเผย “คนผู้นี้ปราดเปรื่องยิ่งแม้ว่าจะเป็นเพียงเมืองเล็กๆ แต่วิธีการที่มันใช้สร้างเมือง ที่แท้เป็นวิธีการหลอมสร้าง”
“วิธีการหลอมสร้าง? หรือมันคิดว่าเมืองอีกาทองคำเป็นยุทธภัณฑ์เวทชิ้นหนึ่ง?” ชายร่างใหญ่ตะลึงงันอีกรอบ
“ไยมิใช่? เมืองอีกาทองคำทั้งเมืองปกคลุมอยู่ในขบวนค่ายกล สิ่งปลูกสร้างแต่ละหลังเชื่อมต่อกันด้วยค่ายกล จนเป็นหนึ่งเดียวกัน ก่อเกิดสภาวะที่ทุกคนประสบความสำเร็จด้วยกัน หรือพินาศย่อยยับไปด้วยกัน ในเวลากลางวัน แสงแดดจะก่อเกิดเป็นเสาลำแสงส่องลงในตัวเมือง ต้าเหรินได้สังเกตเรื่องนี้หรือไม่?”
“เรื่องนี้ก็มีความหมายหรือ?”
“ในแสงแดดมีไฟอีกาทองคำอยู่ด้วยจำนวนเล็กน้อย เมืองอีกาทองคำจะดูดซับไฟอีกาทองคำในแสงแดดอย่างต่อเนื่อง เมื่อเวลาผ่านไป เมืองแห่งนี้จะยิ่งบริสุทธิ์ขึ้น ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น นี่มิใช่วิธีการหลอมสร้างหรอกหรือ?” บุรุษกลางคนเครายาวดวงตาทอประกายนิยมชมชื่น “แสงตะวันเป็นสิ่งที่ดี แต่ต้องอาศัยเวลายาวนาน ผู้ครองเมืองแห่งนี้เห็นได้ชัดว่าไม่อาจอดทนรอได้นานถึงเพียงนั้น หากข้าคาดเดาไม่ผิด มันสมควรใช้ไฟพิภพเพื่อกลั่นเกลาเมืองนี้อีกทางหนึ่ง และนี่เป็นหนึ่งเหตุผลที่ข้าน้อยกล่าวว่างานฝีมืออันยิ่งใหญ่ไพศาล”
“ใช้ไฟพิภพเพื่อกลั่นเกลาเมือง?” บุรุ
