ถาม สีหน้าสงสัยใจ
“ข้าอยากรู้ว่าเหล่าปั่านจะขึ้นไปได้สูงแค่ไหน” เซี่ยซานทอดตามองไปยังที่ห่างไกล
“เพียงเท่านี้เอง? ข้าไม่เชื่อ” ม้าฝานสั่นศีรษะ
“เจ้าบ้า แน่นอนว่านั่นไม่ใช่ทั้งหมด ข้าค่อยๆ เข้าใจกระจ่างว่าตัวเองมีน้ำหนักสักเท่าใดเหล่าปั่านเป็นเจ้านายที่ดี ข้ายังรู้สึกว่าอนาคตของเหล่าปั่านสุกใสเรืองรอง” เซี่ยซานกล่าวพลางยกนิ้วขึ้นนับ “พรสวรรค์ มานะบากบั่น ไม่เย่อหยิงลำพอง ที่สำคัญที่สุดคือยังเยาว์วัย เยาว์วัยมากเกินไป! นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าพบพานบุคคลอันเข้มแข็งเช่นนี้ ความเป็นมาของเหล่าปั่านอาจไม่เรียบง่ายอย่างที่เราคิด รวมกับแม่นางน้อยและพกวเราเหล่าพี่น้องเข้าไปอีก ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องอื่น เพียงแค่เข้าครอบครองอาณาจักรสักแห่งสามารถมีชีวิตสุขสบายได้อย่างเหลือเฟือ”
หยุดแวบหนึ่ง มันหัวร่อเยาะเย้ยตัวเอง “ข้าเคยเป็นผู้นำกองกำลังมาก่อน ทราบดีว่าการเป็นผู้นำไม่ใช่เรื่องง่าย ข้ารู้สึกยามนี้จึงจะสุขสบายอย่างแม้จริง ข้าได้รับประโยชน์ทั้งหมดที่ข้าควรได้รับ ข้าไม่ต้องกังวลกับปัญหาใด สามารถทำทุกสิ่งที่ต้องการ เจ้ารู้หรือไม่ ความรุดหน้าของข้าในครึ่งปีมานี้ มากกว่าความรุดหน้าในช่วงสามปีที่ผ่านมารวมกันเสียอีก”
ม้าฝานไม่กล่าวคำใด แต่สีหน้าผ่อนคลายลง
“อย่าห่วงเลย ข้ากล้ารับประกันว่าพี่น้องทุกคนจะไม่มีผู้ใดไม่จากไป” เซี่ยซานสุ้มเสียงเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น
ม้าฝานเคี้ยวก้านหญ้า ทำเสียงรับคำในลำคอคราหนึ
