เมืองหนานเสิ้งถูกทำลายลงอีกครั้ง!
นี่เท่ากับตบหน้าเฮ่อเสียงอย่างหนักหน่วง ดังสนั่นหวั่นไหวหาใดเทียบ เฮ่อเสียงรู้สึกลำคอหวานวูบ แทบกระอักเลือดสิ้นสติไปตรงนั้น ผู้อาวุโสอื่นๆ ก็สีหน้าน่าเกลียดสุดทนดู เมื่อไม่นานมานี้ พวกมันเพิ่งจะทำศึกประสบชัยอย่างท่วมท้น ซึ่งช่วยให้พวกมันเห็นความหวังในการอยู่รอด
แต่ในเวลานี้ คล้ายถูกหวดฟาดใส่กลางแสกหน้าอย่างรุนแรง
“ผู้ใด! ฝีมือเจ้าสารเลวตัวใด!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ แผดเสียงคำรามอย่างเคียดแค้น
“เป็นคนกลุ่มนั้น! ต้องเป็นพวกมันแน่!”
คนทั้งหมดเดือดดาลทะยานฟั้า เหล่าผู้อาวุโสประดุจฝูงหมาปั่าที่ถูกไล่ต้อนจนตรอก ทุกใบหน้าแดงก่ำ หายใจอย่างหนักหน่วง
เฮ่อเสียงระงับจิตใจ พยายามสงบสติอารมณ์ มันยกมือห้ามปรามการสบถสาปแช่งของเหล่าผู้อาวุโส แล้วกล่าว “เราต้องแก้แค้น! ลงมือตอบโต้อย่างรุนแรง! ท่านบรรพชนเฝั้ามองเราอยู่ ทั้งอาณาจักรขุนเขาน้อยก็เฝั้าดูเราอยู่ หากเรายอมรับความพ่ายแพ้โดยง่ายดาย ยังจะมีผู้ใดยอมฟังเราอีก? มิหนำซ้ำท่านบรรพชนจะสูญเสียความอดทนเสี้ยวสุดท้าย พวกเราก็จะจบสิ้นกันแล้ว!”
“จับพวกมัน! ถล่มพวกมัน! ฉีกพวกมันเป็นหมื่นชิ้น! ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!”
เฮ่อเสียงขบกราม เค้นเสียงลอดไรฟัน
“สงครามสุดท้ายเริ่มขึ้นแล้ว! นี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของพวกเรา! พี่น้องทุกท่าน มอบชีวิตของพวกเจ้าออกมาเถอะ พวกเราจะอยู่หรือตาย ขึ้นอยู่กับการต่อสู้ชี้ขาดค
