รั้งนี้!”
ไม่มีผู้ใดกล่าววาจา ผู้อาวุโสทุกคนดวงตาแดงฉาน ใบหน้าบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราด เต็มไปด้วยความบ้าดีเดือด
จี๋เหว่ยกับซุนเปั่าเดินเข้าไปในอุโมงค์อย่างระมัดระวัง สายตาของพวกมันมองไล่ไปตามลวดลายค่ายกลอันซับซ้อนบนผนังอุโมงค์โดยไม่ได้ตั้งใจ สีหน้าทอแววลุ่มหลงมึนเมาพวกมันราวกับคนชนบทที่เกิดมาไม่เคยออกนอกหมู่บ้าน เพิ่งเคยมีโอกาสเข้ามาในเมืองหลวงอันตระการเป็นครั้งแรก เพียงรู้สึกว่าดวงตาไม่พอให้ใช้
ในอุโมงค์อันเงียบสงัด มีเสียงอุทานของคนทั้งสองดังสะท้อนเป็นระยะ
“เจ้าดูนี่ มันสามารถเชื่อมต่อกันแบบนี้ได้ด้วย!” จี๋เหว่ยชี้ไปยังจุดหนึ่ง พร่ำชื่นชมเป็นการใหญ่ “ไม่ทราบในศีรษะเหล่าปั่านบรรจุไว้ด้วยสิ่งใด กระทั่งวิธีการเช่นนี้ยังคิดออกมาได้!”
“ใช่แล้ว!” ซุนเปั่าตอบรับ แต่สายตาของมันไม่อาจละออกมาจากค่ายกลได้ “วิชาค่ายกลของเหล่าปั่านลึกล้ำและซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ”
“อา ข้ารู้สึกว่าเหล่าปั่านน่าจะสามารถคว้าปั้ายหยกของปรมาจารย์ค่ายกลมาแขวนเล่นได้ง่ายๆ” จี๋เหว่ยกล่าว
“เหล่าปั่านไม่สนใจหรอก” ซุนเปั่านัยน์ตาทอแววประหลาด ค่อยเบือนสายตาออกจากค่ายกลจุดนั้นอย่างชุ่มฉ่ำใจ “เหล่าปั่านจะนำปั้ายหยกปรมาจารย์ค่ายกลไปทำอะไร?เหล่าปั่านสนใจแต่ของที่นำมาแลกอาหารได้เท่านั้นละ ข้าว่าเราสมควรสนใจค่ายกลเหล่านี้จะดีกว่า เพื่อที่เราจะได้ไม่จบสิ้นลงเพราะไม่มีคุณสมบัติกระทั่งจะเป็นผู้ช่วยของเหล่าปั่าน ดูค่ายกลเหล่านี้ พวกมันงดงา
