มราวกับภาพวาด ฝีมือเล่นไฟของเหล่าปั่านบันดาลให้ผู้คนพูดไม่ออกจริงๆ ข้าว่าหากเหล่าปั่านลงมือหลอมสร้าง พวกเราได้แต่เป็นเด็กหยิบของเท่านั้น แล้วเจ้าลองคิดดู เหล่าปั่านเพิ่งจะอายุเท่าใด?”
จี๋เหว่ยพอฟัง รีบพยักหน้าเป็นการใหญ่ “เจ้ากล่าวถูกต้อง เรายังจำเป็นต้องคอยดูแลกลุ่มเดรัจฉานน้อยที่ไม่ได้ความเหล่านี้ ไฮ้ หากพวกมันมีความสามารถได้สักครึ่งหนึ่งของเหล่าปั่านก็คงดี”
ซุนเปั่าหัวร่อพลางกล่าว “ความสามารถครึ่งหนึ่งของเหล่าปั่าน เจ้าไม่ได้เพ้อฝันไปใช่หรือไม่ พวกเราไม่ใช่บุรุษหนุ่มแล้ว แต่เจ้าเคยพบเห็นผู้ใดเป็นสัตว์ประหลาดเหมือนเหล่าปั่านมาก่อนหรือไม่? สวรรค์! เหล่าปั่านหาใช่ผู้คนไม่ ผู้คนที่ไหนจะสามารถสร้างเมืองอีกาทองคำทั้งเมืองด้วยตัวคนเดียว มิหนำซ้ำยังใช้วิธีการหลอมสร้างด้วยไฟ เจ้าอาจไม่ทันสังเกต แต่ข้าถึงกับยืนตะลึงงันอยู่ครึ่งค่อนวันทีเดียว!”
จี๋เหว่ยพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ “ใช่แล้ว ข้าก็ยืนตะลึงอยู่ตรงนั้นเช่นกัน กระทั่งพวกเราทุกคนในฝั่ายร่วมมือกัน ยังแทบตามความเร็วในการสร้างของเหล่าปั่านไม่ทัน วันคืนเหล่านั้นข้าไม่เคยนอนหลับสนิทเลยสักครั้ง คอยหวั่นเกรงว่าจะตามเหล่าปั่านไม่ทันทักษะกระดาษไฟของเหล่าปั่าน จุ๊ จุ๊ แค่ชมดูก็นับเป็นความรื่นรมย์อย่างบอกไม่ถูก ข้าแทบไม่อยากจากไป”
ซุนเปั่าหัวร่อฮี่ฮี่ “ทุกคนก็เหมือนกัน ผู้ใดเคยเห็นทักษะหลอมสร้างด้วยไฟอันมหัศจรรย์เช่นนี้? เพียงพอจะขู่ขวัญข้าแทบ
