ตาย ไหนจะหอรบค่ายกลสงครามเหล่านั้น สามสิบหกหอรบมารดามัน! เราโชคดีที่เหล่าปั่านเป็นเหล่าปั่านของเรา หากเป็นที่อื่น ทุกผู้คนล้วนตกงานกันหมดแล้ว”
“อาศัยเมืองเช่นนี้ กับหอรบค่ายกลสงครามเหล่านี้ เมืองอีกาทองคำของเราอาจเป็นหนึ่งเดียวในอาณาจักรขุนเขาน้อย และไม่มีผู้ใดเสมอเหมือน!” จี๋เหว่ยกล่าว เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
“นั่นย่อมแน่นอน!” ซุนเปั่าก็มีสีหน้าภาคภูมิใจ มันเหลือบมองรอบๆ แวบหนึ่ง จากนั้นลดเสียงกล่าวอย่างแผ่วเบา “แต่จากที่ข้าเห็น เหล่าปั่านคงไม่คิดอยู่ในอาณาจักรขุนเขาน้อย ดูอุโมงค์เหล่านี้เถอะ ค่ายกลขบวนมหึมาปานนี้ นอกเหนือจากจินตัน ข้าไม่สามารถคิดถึงผู้ใดที่ต้องตระเตรียมการรับมือถึงเพียงนี้อีก”
จี๋เหว่ยเงียบงันไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะกล่าว “ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ตั้งใจจะติดตามเหล่าปั่านไปทุกหนแห่ง ข้าไม่ใช่บุรุษหนุ่มอีกแล้ว เห็นโลกอย่างแจ่มแจ้งชัดเจนแล้ว ไม่ต้องกล่าวถึงวิธีการที่เหล่าปั่านปฏิบัติต่อพวกเรา สำหรับเรื่องอื่น ไม่ว่าอยู่หรือตาย ข้าคร้านจะไปคิดถึง”
“วาจาไร้สาระเช่นนี้ยังจำเป็นต้องให้เจ้ากล่าวออกมาด้วยหรือ” ซุนเปั่าไม่แยแสสนใจ“ในหมู่พวกเราย่อมไม่มีผู้ใดยินยอมจากไป หากเดรัจฉานน้อยตัวใดโง่งมจนกล้าจากไปคอยดูข้าหักขาพวกมันเถอะ ข้าเชื่อมั่นในตัวเหล่าปั่าน เพียงแค่อาณาจักรขุนเขาน้อยเล็กๆ เท่านี้ ไม่สามารถกักขังพยัคฆ์ร้ายเช่นเหล่าปั่านได้”
“เช่นนั้นเจ้ากล่าววาจาเหล่านี้ทำอะไร?” จี๋เหว่
