ยชายหางตามองคู่หูอย่างไม่สบอารมณ์
ซุนเปั่ากล่าวอย่างคึกคักฮึกเหิม “หรือเจ้าไม่ตื่นเต้น? เรากำลังจะเชือดจินตัน! จินตันเชียวนะ!”
จี๋เหว่ยเหลือกตา กล่าวอย่างไม่ไว้หน้า “เจ้าก็ชราแล้ว ไฉนยังทำตัวราวกับทารกน้อย?รีบด่วน รีบด่วน เลิกเหลวไหลไร้สาระเสียที เราต้องนำสิ่งของเหล่านี้ไปส่งให้แก่เหล่าปั่าน เหล่าปั่านคงรอจนขุ่นข้องรำคาญแล้วกระมัง”
“เจ้าไม่ได้ตื่นเต้นเลยสักนิดหรือ? จินตัน นั่นเป็นจินตันจริงๆ นะ… …”
“อ้อ ข้าตื่นเต้นมาก”
“เจ้าไม่ตื่นเต้นเลยจริงๆ? จะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร? เจ้า… …”
“ข้าว่าเจ้ามีเรี่ยวแรงล้นเหลือถึงเพียงนี้ รีบกลับไปหลอมสร้างฟูกสมาธิกลั่นเกลาดำเพิ่มจะดีกว่า ไม้ไผ่ผอมแทบจะไม่มีสินค้าให้ขายได้ทันความต้องการของผู้คนแล้ว… …”
ในคลังสินค้า เปาอี้มองกองจิงสือกับวัตถุดิบเป็นภูเขาเลากา ใบหน้าเบิกบานเหมือนดอกทานตะวัน เหล่าปั่านยอดเยี่ยมจริงๆ ปฏิกิริยาลูกโซ่นี้รวดเร็วเกินไปแล้ว! หลังจากเหล่าต้าผู้นั้นออกไปได้ไม่นาน ซิวเจ่อหลายกลุ่มก็แล่นมาถึงในระยะเวลาอันสั้น บางคนซื้อต่อฟูกสมาธิกลั่นเกลาดำจากผู้อื่น จากนั้นมาเสาะหาเพิ่มเติม ส่วนบางคนอยู่ในระหว่างหลบหนีผ่านทางมา
นี่ต้องขอบคุณหอสำนักนอก การกวาดล้างอย่างคลุ้มคลั่งของพวกมัน ทำให้เหล่าซิวเจ่อที่ไม่ยอมสยบ ต้องล่าถอยหลบหนีไปตลอดทาง ดังนั้นหลายคนย่อมผ่านมาทางเมืองอีกาทองคำ ทุกคนที่ผ่านมาพอมองเห็นเมืองอีกาทองคำบนยอดเขา ล้วนปากอ้าตาค้าง ตื
