รสร้างหอรบค่ายกลสงครามเยี่ยงนี้พวกเจ้ายังคิดต่อสู้อีก?”
เหล่าลูกสมุนพูดไม่ออก การเปรียบเทียบนี้ทั้งเรียบง่ายทั้งตรงไปตรงมา พอกล่าวออกมาก็เข้าใจได้ทันที ในอาณาจักรขุนเขาน้อย ทุกผู้คนล้วนอยู่ในสภาพภูตผีหิวโหยครึ่งตัว เมล็ดข้าวปราณที่หาได้ยาก เป็นปัญหาใหญ่ที่ทุกกองกำลังจะต้องเผชิญ
“เช่นนั้น…หากพวกมันไม่ขาดแคลนข้าวปราณ พวกเราสามารถขอซื้อข้าวปราณจากพวกมันบ้างได้หรือไม่?” สมุนผู้หนึ่งโพล่งถามอย่างกะทันหัน
เหล่าต้างงงันวูบ แล้วขบคิดตาม พบว่าวาจาประดานี้น่าสนใจยิ่ง อีกฝั่ายเมื่อมีความสามารถในการสร้างเมืองเช่นนี้ สมควรไม่มีปัญหาขาดแคลนข้าวปราณ ในอาณาจักรขุนเขาน้อยเวลานี้ ต่อให้ท่านมีจิงสือ แต่ก็ไม่มีสถานที่ให้ซื้อหาข้าวปราณหากสามารถติดต่อขอซื้อข้าวปราณของเมืองแห่งนี้ได้… …
ในเวลานี้เอง เห็นผู้คนบินออกมาจากเมืองอีกาทองคำ
คนเหล่านั้นรวดเร็วยิ่ง เพียงชั่วอึดใจสั้นๆ ก็มาถึงเบื้องหน้าพวกมัน นั่นเป็นผู้คนสี่คนผู้นำเป็นบุรุษซิวเจ่อที่ทั้งสูงทั้งผอมผู้หนึ่ง ข้างกายมันเป็นสามองครักษ์สวมชุดเกราะทองคำ
สายตาของทุกผู้คนล้วนถูกตรึงอยู่บนกระบี่ยักษ์สีแดงเพลิงใหญ่โตเกินจริงที่อยู่ในมือของสามองครักษ์เกราะทอง ซิวเจ่อทั้งสามถูกห่อหุ้มอยู่ในชุดเกราะทองคำตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ยืนนิ่งอย่างเย็นชา เหล่าต้าใจสั่นสะท้าน มันไม่สามารถมองเห็นพลังที่แท้จริงของสามองครักษ์เกราะทองนี้ได้ แต่พลังสภาวะกับความโหดเหี้ยมจางๆ ที่แ
