ผ่ซ่านออกมา ทำให้มันรู้สึกถึงกลิ่นอายที่อันตรายถึงที่สุดชนิดหนึ่ง
“ทุกท่านสบาย ข้าน้อยเปาอี้ ผู้ดูแลธุรกิจการค้าของเมืองอีกาทองคำ” เปาอี้ประสานมือคารวะอย่างโอ่อ่าผ่าเผย นับตั้งแต่ติดตามเหล่าปั่าน สิ่งที่มันได้ทำคือเฝั้าคลังสินค้าในที่สุดก็ถึงเวลาที่มันจะกลับไปทำอาชีพเก่าแล้ว ชั่วขณะนี้ เปาอี้แทบหลั่งน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มปิติ
“เปาอี้?” เหล่าต้ารู้สึกนามนี้คุ้นหูอยู่บ้าง แต่นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ใด อย่างไรก็ตามมันไม่ได้ปล่อยให้ความงุนงงอยู่บนใบหน้านานนัก รีบปันรอยยิ้มกลบเกลื่อน “ผู้ดูแลเปาสบาย! เป็นเกียรติที่ได้พบ!”
คนทั้งหมดลอบจดจำนามของเมืองแห่งนี้ เมืองอีกาทองคำ
“ขออภัยด้วย” สีหน้าและวาจาที่กล่าวอย่างกะทันหันของเปาอี้ บันดาลให้ผู้คนคล้ายหัวใจถูกบีบรัด
การอ่านสีหน้าผู้คนเป็นทักษะพื้นฐานที่พ่อค้าทุกคนต้องเรียนรู้ เมื่อเป็นหนึ่งในพ่อค้าชั้นยอด เปาอี้ย่อมต้องมีทักษะนี้สูงล้ำยิ่ง ท่าทีของมันอาจจะเฉื่อยชา แต่ในใจลอบพึงพอใจยิ่ง กาลก่อนมันเป็นเพียงพ่อค้าตลาดมืดตัวเล็กๆ ที่ต้องคอยเกรงอกเกรงใจผู้คนแต่เวลานี้ เพียงมันกล่าวคำเดียวก็ทำให้ซิวเจ่อกลุ่มใหญ่เช่นนี้ ถึงกับตื่นเต้นตึงเครียดขึ้นมา
ซิวเจ่อกลุ่มนี้มีราวๆ ห้าร้อยกว่าคน สามารถเรียกได้ว่าเป็นกองกำลังอันเข้มแข็งกลุ่มหนึ่ง
เปาอี้แม้พึงพอใจเหลือที่จะกล่าว แต่ไม่ต้องการทำลายการค้าชิ้นแรกของมัน รีบปันรอยยิ้มเปียมไมตรีจิตบนใบหน้า “ขออภัยด
