เหล่าต้ายิ่งฟัง ยิ่งตื่นตะลึงมากขึ้น ดูจากการที่อีกฝั่ายยอมรับเพียงม้วนหยกหรือยุทธภัณฑ์เวทระดับสี่ขึ้นไป ก็นับว่าน่าตระหนกมากแล้ว ควรทราบว่าในกลุ่มของพวกมันทั้งห้าร้อยกว่าคน ยังมียุทธภัณฑ์เวทระดับสี่อยู่แค่สองชิ้นเท่านั้น เทียบกับอีกฝั่ายแล้ว พวกมันยากจนพอๆ กับขอทานทีเดียว
ในใจมันยิ่งมายิ่งรู้สึกย่ำแย่ กระทั่งสุ้มเสียงยังแผ่วลง “เช่นนั้นพวกเราขอตั้งค่ายอยู่นอกอาณาเขตยี่สิบลี้”
ใบหน้าเปาอี้มีรอยยิ้มเปียมไมตรีแขวนค้างอยู่เป็นนิตย์ “ไม่มีปัญหา” จากนั้นส่งนกกระเรียนกระดาษตัวน้อยให้เหล่าต้าตัวหนึ่ง กล่าวว่า “หากต้องการ ท่านสามารถติดต่อข้าได้ทุกเมื่อ ทุกท่านเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย ข้าไม่รบกวนแล้ว ขออำลา”
กล่าวจบคำก็ประสานมือคารวะอย่างเกรงอกเกรงใจ ก่อนจะนำสามองครักษ์เกราะทองบินกลับเข้าไปในเมือง
ทันทีที่เปาอี้จากไป เหล่าต้าหันไปถามเหล่าสมุนทันที “ผู้ใดมีจิงสือบ้าง?”
หลายคนเก็บติดตัวไว้บ้าง แต่รวมแล้วน้อยนิดจนน่าเวทนา แต่แล้วลูกสมุนผู้หนึ่งสะกิดเตือนว่า “เหล่าต้า ไม่ใช่ว่าเรามีหินกระดูกขาวอยู่จำนวนหนึ่งหรอกหรือ? เราสามารถขายแลกเปลี่ยนให้แก่พวกมันได้”
เหล่าต้าตบหน้าผากแปะ ใช่แล้ว! หินกระดูกขาวเป็นหินที่มีรูปร่างคล้ายกระดูกสีขาวจึงเป็นที่มาของนาม ของสิ่งนี้เป็นวัตถุดิบระดับสามที่หาได้ยากชนิดหนึ่ง ทันใดนั้นค่อยรู้สึกว่าถุงเงินของตนไม่ได้ว่างเปล่าเสียทีเดียว เหล่าต้าคึกคักแจ่มใสขึ้นมาทันที“อา ป
