สองสามวันมานี้เว่ยเฉิงปินเบิกบานใจยิ่ง เนื่องเพราะเหล่าปั่านกลับมาแล้ว ไม่ใช่แค่มันคนเดียว ใบหน้าของทุกคนก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มเบิกบานเหมือนดวงอาทิตย์ น่าประหลาดแท้ ไม่ว่าจะเป็นพลังฝีมือหรือทักษะบัญชาการ เหล่าปั่านก็ไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุดในกองกำลัง แต่กลับเป็นเหมือนเสาหลักที่คอยค้ำจุนผู้คนทั้งหมด
ไม่กี่วันที่เหล่าปั่านไม่อยู่ ทุกคนในเมืองอีกาทองคำพากันหวาดวิตก ราวกับว่าพวกมันสูญเสียจิตวิญญาณ
เว่ยเฉิงปินแม้ทราบว่าเมื่อกงซุนต้าเหรินนั่งประจำอยู่ในเมือง เมืองอีกาทองคำย่อมไม่มีเรื่องใด แต่ในใจมันยังปกคลุมด้วยชั้นหมอกควันมืดทะมึน โชคดีที่ในที่สุดเหล่าปั่านก็กลับมา เมฆหมอกมืดมัวในหัวใจของพวกมันค่อยสลายไป ทุกผู้คนเชื่อมั่นอย่างแน่นแฟั้น ว่าตราบเท่าที่เหล่าปั่านอยู่ที่นี่ ต่อให้ฟั้าถล่มลงมา มันยังมีปัญญาค้ำยันเอาไว้
ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ฝีมือหลอมสร้างของเว่ยเฉิงปินรุดหน้าอย่างรวดเร็วดุจติดปีกบิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งฝีมือหลอมสร้างวัตถุขนาดเล็ก กระทั่งปรมาจารย์จี๋เหว่ยยังต้องยกย่องชื่นชมอยู่บ่อยครั้ง ภายในระยะเวลาอันสั้น มันก็กลายเป็นสมบัติล้ำค่าของสถานที่นี้ เหล่าปรมาจารย์หลอมสร้างที่มันมักคบหาสมาคมด้วย โดยเฉพาะปรมาจารย์จี๋เหว่ยกับปรมาจารย์ซุนเปั่า เหล่าคนผู้มีฝีมือสูงส่ง ล้วนฟูมฟักดูแลมันเป็นอย่างดี ไม่เคยตระหนี่คำชี้แนะแม้แต่ครึ่งคำ
คนผู้เดียวที่มันไม่ชมชอบเจรจาด้วยคือเปาอี้
เจ้าไม้ไผ
