่ผอมผู้นี้เขี้ยวลากดินเป็นที่สุด ต้องการหยิบฉวยวัตถุดิบบางอย่างจากมือของมัน ต้องใช้ความพยายามไม่น้อย
กระทั่งปรมาจารย์จี๋เหว่ยกับปรมาจารย์ซุนเปั่ายังไม่ค่อยชมชอบเจรจากับเปาอี้ ดังนั้นภาระนี้จึงตกลงบนศีรษะของเว่ยเฉิงปิน ไม่มีทางอื่นเลย มันได้แต่ปลุกปลอบกำลังขวัญรุดเข้าประจัญบานเท่านั้น การเจรจาแต่ละครั้งเป็นการสู้รบที่รุนแรงและน่าสยดสยอง!
แต่วันนี้ เปาอี้กลับยิ้มแย้มแจ่มใสและว่าง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ ดูเหมือนว่าการที่เหล่าปั่านกลับมา กระทั่งไม้ไผ่ผอมก็เบิกบานใจเป็นอย่างยิ่งเช่นกัน
ตรงกันข้ามกับบรรยากาศยินดีปรีดาของเมืองอีกาทองคำ ทุกคนในหอสำนักนอกกลับหน้าเขียวคล้ำเหมือนซากศพ
“ว่ากระไร? หวงต้าเหรินถูกฆ่าตาย?” เฮ่อเสียงริมฝีปากสั่นระริก มือเท้าเย็นเฉียบ
“ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว” ซิวเจ่อที่นำข่าวมาบอกก็สุ้มเสียงสั่นสะท้านเช่นเดียวกัน“หวงต้าเหรินกับพวกกำลังค้นหาเขตแดนลับ อีกฝั่ายลอบวางแผนมาตั้งแต่แรกสุดท้ายถูกฝั่ายตรงข้ามหลายคนล้อมสังหาร”
“เป็นไปไม่ได้!” เฮ่อเสียงตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด “หวงต้าเหรินจะถูกล้อมฆ่าง่ายๆได้อย่างไร? แล้วคนอื่นไปไหนกันหมด?”
“พวกมัน… … พวกมันล้วนถูกฆ่าตาย! ศิษย์ฝั่ายในยี่สิบกว่าคน… …ไม่มีผู้ใดเหลือรอด…”
ปัง เฮ่อเสียงแข้งขาอ่อนปวกเปียก กระแทกนั่งลงบนเก้าอี้อย่างรุนแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ผู้อาวุโสทั้งหมดยามนี้หน้าซีดเผือด ไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย
พวกมันล้วนท
