ราบกระจ่าง เรื่องนี้ใหญ่โตเกินไป ใหญ่โตเสียจนไม่อาจปกปิดเอาไว้ได้อีก!
เมื่อถึงเวลา หอสำนักนอกทั้งหมดจะเผชิญกับโทสะของบรรพชนฟั้ากระจ่าง ไม่ใช่ต้องกล่าวว่าอาณาจักรขุนเขาน้อยทั้งหมด จะต้องเผชิญกับโทสะของบรรพชนฟั้ากระจ่าง!
เฮ่อเสียงพลันสติแจ่มใสขึ้นมา มันดูเหมือนไขว่คว้าฟางเส้นสุดท้าย ทันใดนั้นแทบกระโดดลุกขึ้นถาม “ผู้ใด? เป็นฝีมือผู้ใด?”
“ผู้น้อยกำลังสืบสวน… …”
“สืบสวนผายลมมารดาเจ้า!” เฮ่อเสียงตาแดงฉาน ระเบิดโทสะออกมาอย่างดุเดือด“หากคนเหล่านี้ไม่ยอมให้เรามีชีวิตอยู่ เราก็จะไม่ปล่อยให้พวกมันมีชีวิตรอดเช่นกัน!”มันสูดลมหายใจลึกๆ พยายามระงับอารมณ์ ค่อยๆ สงบใจลงทีละน้อย จากนั้นเหลือบตามองเหล่าผู้อาวุโสที่พากันจมอยู่ในความสิ้นหวัง กล่าวอย่างบ้าดีเดือดว่า “เราเหลือหนทางเดียวเท่านั้น”
ผู้คนเงยหน้าขึ้นอย่างเซื่องซึม พวกมันไม่อาจนึกหาหนทางใดได้เลยจริงๆ
“เราต้องหาตัวฆาตรกรที่ฆ่าหวงต้าเหริน มอบพวกมันให้ท่านบรรพชนระบายแค้นอาจช่วยบรรเทาไฟโทสะของท่านบรรพชนได้บ้าง” เฮ่อเสียงกล่าวเสียงต่ำเบา “คราวนี้เราจะอยู่รอดได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับการกระทำของเราในครั้งนี้ ใช้การกระทำแทนการร้องขอความเมตตา!”
หลายคนมีสีหน้ากังขา เรื่องครั้งนี้ร้ายแรงเกินไป พวกมันไม่เชื่อว่าบรรพชนฟั้ากระจ่างจะยกโทษให้แก่พวกมัน แม้ว่าจะจับตัวฆาตกรได้ก็ตาม
“นี่เป็นโอกาสเดียวที่พวกเรามี!” เฮ่อเสียงสำทับด้วยสุ้มเสียงเด็ดเดี่ยว จากนั้นเสริมอี
