หลายครั้งหลายหนที่มันคิดตวัดมือยิงสายฟั้าแกร่งภูตหยางใส่นกโง่ มันรู้เช่นเห็นชาติเจ้านกตัวร้ายนี้อย่างชัดแจ้ง ปกตินางก็หยิ่งผยองอยู่แล้ว ยามนี้เมื่อครอบครองความเร็วอันไร้คู่เปรียบ นางยิ่งเลวร้ายจนสุดบรรยาย
จะให้มันทานทนรับไว้ได้อย่างไร!
ยังไม่ทันจะมีความคิดอันใด จากด้านหลัง มันได้ยินเจิ้งจงกล่าวชมเชยไม่ขาดปาก“นกตัวนี้น่าอัศจรรย์จริงๆ! รวดเร็วดุจสายฟั้า ยากพบพาน ยากพบพานอย่างแท้จริง!”
หลิ่วกุ้ยกับพวกรีบพยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ
จั่วม่อพอฟังแทบกระอักเลือดออกมา มันเหลือบมอง เห็นดวงตานกโง่ยิ่งผยองลำพองกว่าเดิม ขนนกสีเทาบนหางของนางยกชี้ชันขึ้นฟั้า
เกอในที่สุดก็ทราบแล้วว่าไฉนพวกเจ้ามีชีวิตอย่างยากลำบาก พวกเจ้าไม่มีดวงตาที่ดี!
จั่วม่อไม่แยแสสนใจพวกมัน มีซิวเจ่อสิบแปดคนตัดสินใจติดตามมันมา ส่วนคนที่เหลือแยกย้ายกันไป จั่วม่อก็ไม่คิดรั้งตัวพวกมันเอาไว้ ในบรรดาคนทั้งหมด นอกจากเจิ้งจงที่มันคิดว่าพอมีฝีมืออยู่ท่าสองท่า พลังฝีมือของคนอื่นๆ ก็อยู่ในระดับสามัญธรรมดาเท่านั้น
มันไม่ได้ตระหนักว่าสายตาของมันกลายเป็นมองสูงขึ้นมาก
โดยเฉพาะศึกครั้งนี้ ทำให้สายตาของจั่วม่อกระจ่างชัดมากกว่าเดิม หากที่อยู่กับมันเป็นกลุ่มคนที่แม่นางน้อยฝึกอบรมขึ้นมา หากมันมีไพร่พลอยู่ด้วยแค่หนึ่งหมู่เท่านั้นมันมั่นใจว่าสามารถเชือดหวงจั๋วกวงทิ้งได้อย่างง่ายดาย
หากคนกลุ่มนี้เผชิญหน้ากับไพร่พลจากค่ายจูเชวี่ย หนึ่งต่อหนึ่ง ทั้งสองฝั่าย
