่เหมือนเดิมอีก ไม่ใช่แค่มันผู้เดียว กระทั่งหลัวหลีกับเสี่ยวกั่วก็ปิดปากแน่นสนิท รักษาความเงียบของพวกมันเอาไว้เช่นกัน
เกาะแมกไม้รกร้างถูกกองทัพอสูรจู่โจมทำลายจนสิ้นซาก โอกาสที่ศิษย์น้องจะรอดชีวิตก็เลือนรางยิ่ง
เหวยเสิ้งไม่ยินดีนำหลินเชียนกับกองกำลังของมันเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในถ้ำกระบี่ แต่นี่เป็นคำสั่งของท่านเจ้าสำนัก มันได้แต่น้อมรับ มันตัดสินแค่เฝั้าดู มันคุ้นเคยกับทุกต้นไม้ใบหญ้าก้อนหินของสำนักกระบี่สุญตาเดิม ไม่พบสิ่งใดที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมแต่สิ่งที่คิดไม่ถึงก็คือ กองทัพอสูรกลับมายังภูเขาสุญตา และตั้งค่ายทัพอยู่ที่นี่
เหวยเสิ้งขบคิดพลางก้มหน้าลง จู่ๆ มันก็คิดว่าหากปัญหาอยู่ที่ศิษย์น้องจั่วกับพวกจริงนี่กลับไม่ใช่เรื่องไม่ดี อย่างน้อยนั่นก็หมายความว่าศิษย์น้องจั่วยังมีชีวิตอยู่ คิดได้เช่นนี้หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นค่อยคลายลง
ในเขตแดนลับแห่งหนึ่งในอาณาจักรนภาจันทร์ ฟูั่ฟงฟังคำรายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชา ก่อนทวนคำเสียงหนัก “อาณาจักรขุนเขาน้อยเช่นนั้นหรือ?”
หลังจากนั้นสักครู่ ค่อยสั่นศีรษะ กล่าวว่า “จับตาดูต่อไป”
จั่วม่อหดหู่ใจยิ่ง หดหู่จนมิอาจบรรยายเป็นถ้อยคำ นกโง่เวลานี้ครอบครองความเร็วอันสูงส่งสุดยอด บัดเดี๋ยวแสร้งบินล่อเข้ามาใกล้ บัดเดี๋ยวหายวับไปอยู่ห่างไกล ดวงตาของนางไม่ต้องสงสัยเลยว่า เผยแววของตัวเลวร้ายที่กลายเป็นมีพลังอำนาจออกมาอย่างเต็มที่
โอ้อวด อวดโอ่โอหังยิ่ง!
จั่วม่อขบกรามแน่น
