หวยเสิ้งตื่นตระหนกมากที่สุด คือพลังฝีมือของคนเหล่านี้ พวกมันส่วนใหญ่อายุไม่ต่างจากมัน ที่สูงวัยที่สุดก็ไม่เกินหกสิบปี แต่ทุกคนล้วนมีพลังบำเพ็ญเพียรด่านหนิงม่าย แต่ละคนอ่อนแอกว่ามันไม่มากนัก อาจกล่าวว่าพอๆ กับศิษย์น้องหลัวหลี ในสำนักเล็กๆ อาศัยพลังบำเพ็ญเพียรระดับนี้ สามารถกลายเป็นศิษย์เอกได้อย่างง่ายดาย แต่ที่นี่พวกมันเป็นเพียงไพร่พลธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้น!
และคนเช่นนี้ มีจำนวนถึงแปดร้อยคน! เหวยเสิ้งคาดคำนวณไม่ถูก ว่าต้องเป็นพลังอำนาจระดับใด จึงสามารถให้กำเนิดกองกำลังอันร้ายกาจเช่นนี้ได้!
ในใจมัน ตัวตนของหลินเชียนกลายเป็นลี้ลับกว่าเดิม คนเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าเคารพเทิดทูนหลินเชียนจากก้นบึ้งของหัวใจ มันเชื่อแน่ว่าหากหลินเชียนประสบอันตรายใดยกเว้นแต่ตัวมันเอง ทุกคนที่นี่ล้วนยินดีสละชีวิตเพื่อปกปั้องหลินเชียน
แต่ไม่ว่าหลินเชียนจะทรงอำนาจสักเท่าใด เหวยเสิ้งยังคงไม่ชอบหน้ามัน เนื่องเพราะหลินเชียนสงสัยสำนักกระบี่สุญตา แม้ว่าสำนักจะโยกย้ายไปลงหลักปักฐานในอาณาจักรคลื่นเรืองรองแล้ว แต่เหวยเสิ้งยังเต็มไปด้วยความผูกพันอย่างลึกล้ำกับทุกสิ่งของภูเขาสุญตา
กับการหายตัวไปของศิษย์น้องจั่วม่อ มันไม่เอ่ยปากแม้แต่ครึ่งคำ ยังคงรักษาความเงียบของมันเอาไว้เสมอ มันกับจั่วม่อมีความรู้สึกอันลึกซึ้ง การกระทำของสำนักแม้ว่ามันสามารถเข้าใจได้ แต่ไม่อาจยอมรับได้อย่างสมบูรณ์ สำนักในยามนี้ใหญ่โตกว่าเดิมมาก แต่รสชาติไม
