ขอรับ!” บุรุษกลางคนรับคำอย่างเรียบๆ ร้อยๆ
หลังจากนั้นไม่นานนัก ทัพอสูรสามร้อยคนเร่งเหินบินออกไปอย่างร้อนรน บรรยากาศของภูเขาสุญตากลายเป็นเขม็งตึงเครียด
อย่างไรก็ตาม กระทั่งมู่ซียังคิดไม่ถึง ว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกบดานอยู่ภายใต้ฝั่าเท้าของนางนี่เอง
“พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว เป็นกองกำลังยอดฝีมือสามร้อยคน ดูจากทิศทาง สมควรมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรขุนเขาน้อย” บุรุษหนุ่มคิ้วกระบี่ผู้หนึ่งกล่าวรายงานอย่างรวดเร็ว
เบื้องหน้าคนผู้นี้คือหลินเชียน ส่วนบุคคลที่ยืนอยู่ข้างกายหลินเชียน กลับเป็นเหวยเสิ้ง!
“อาณาจักรขุนเขาน้อย?” หลินเชียนดวงตาทอแววครุ่นคิด “แสดงว่าพวกมันพบเบาะแสบางอย่างในอาณาจักรขุนเขาน้อยหรือ? พี่เหวย ศิษย์น้องของเจ้าที่ไปยังด้านอาณาจักรขุนเขาน้อยมีกี่คน?”
เหวยเสิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังคงตอบไปตามความสัตย์ “มีแต่พวกศิษย์น้องจั่วเท่านั้น”
หลินเชียนดวงตาทอแววประหลาด พึมพำกับตัวเองว่า “ที่แท้สายตาข้าผิดพลาดไปหรอกหรือ?”
เหวยเสิ้งไม่ตอบคำ อารมณ์กลายเป็นอึดอัดขัดข้องอยู่บ้าง ตอนนี้พวกมันอยู่ในถ้ำกระบี่ซึ่งเหวยเสิ้งเคยเข้ามาฝึกฝีมือ มันคุ้นเคยกับสถานที่นี้เป็นอย่างยิ่ง ผู้ใดจะคาดคิดว่ามีกองกำลังชั้นยอดแอบซ่อนอยู่ที่นี่ ภายใต้จมูกกองทัพอสูรของมู่ซี!
นี่เป็นกองกำลังที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่เหวยเสิ้งเคยพบเห็นมา! พวกมันเห็นได้ชัดว่าผ่านการฝึกอบรมอย่างเข้มงวด มีความอดทนอดกลั้นอย่างน่ากลัว สิ่งที่ทำให้เ
